Ik ben een slechte onderhandelaar
Mijn dochter heeft recent een huis gekocht en sinds ze de sleutel heeft, is ze aan hoge snelheid bezig met allerlei verbouwingen. Papieren van de muren halen, verven, zwaar werk. Ik heb mezelf ook een aantal taken toebedeeld: wanden afbreken en bouwen, keuken afbreken en mee installeren, raad geven enzovoort.
Eén van de grote jobs die totaal buiten mijn mogelijkheden ligt, is een nieuwe badkamer plaatsen. Dus heeft ze wat rondgevraagd en is ze beland bij iemand die voor haar een nieuwe badkamer wil installeren. De douche weg, het bad weg, alles van de muren, opnieuw betegelen. Er komt een mooi bad in, er komt een nieuwe douche. En die mensen gingen dat doen voor een bepaalde prijs. Laat ons zeggen €7500, alles inbegrepen. Bad en douche geplaatst, badkamer afgewerkt. Het bad zou een mooi halfrond bad zijn. Heel leuk, iets om naar uit te kijken.
Goed, de mannen beginnen eraan. Er worden voorschotten gevraagd, nog een voorschot, volop werken. Uiteindelijk wordt het totale bedrag betaald, nog vóór alles afgewerkt is. Dan duikt er elders in het gebouw een ander jobje op: er moet een klein muurtje gezet worden. Eerst was het idee om het bestaande muurtje te laten staan, maar er komt een nieuw muurtje. Dus diezelfde mensen willen dat ook doen, voor een bepaalde prijs. Ik zeg maar iets: €1000.
Het bad past niet
Alles gaat goed, tot het bad wordt geleverd. Zoals vaak gebeurt: een bad is groter dan je denkt. Het moet naar de eerste verdieping, door de trappenhal en door de deur. Blijkt dat het bad dat besteld en gekocht is door de aannemer te groot is. Dan beginnen de spanningen natuurlijk. Want ja, dat is de fout van de werkers. Zij moeten het oplossen.
De werkers zeggen: “We kunnen het wel binnen krijgen als we het dakvenster verwijderen. Een stuk van het dak eraf, bad erin, en dat gaat een meerprijs zijn.”
Mijn dochter blijft beleefd, maar er ontstaat spanning: hoe gaan we dit oplossen? Ik bied aan: doe het verschil in twee. Iedereen kan fouten maken. Je hoeft niet het onderste uit de kan te halen. Ze doen hun best, werken hard. De prijs was al scherp onderhandeld. Voor het bad hebben ze meer werk, en ze willen dat doen voor een kleine meerprijs.
Uiteindelijk komen ze met een tegenvoorstel: het bad vervangen door een gewoon bad. Niet zo erg. Met een kleine meerprijs. Mijn dochter was geneigd om te zeggen: “Ja.” Ik had dat ook aangeraden. Want dat ronde bad moet terug naar de leverancier, die moeilijk doet. Ze moeten het transporteren, regelen. Voor die aannemers is dit project intussen een fiasco, zeker in tijd.
Mijn insteek: beter goede vrienden blijven. Een beetje bijleggen. Ik zou akkoord geweest zijn met een kleine meerprijs. Ik ben al blij dat ze het willen doen. Ze hebben de volledige betaling al gekregen. Bij de start leek de aannemer een oprechte man. Stomme fout gemaakt, dat kan iedereen overkomen. Moet hij alles zelf dragen? Eigenlijk wel, ja.
Maar mijn dochter en haar man hebben gebeld, hun standpunt gezegd. En zo is er beslist: het ronde bad wordt vervangen door een gewoon bad, zonder meerprijs. Mijn dochter heeft dus iets moeten inleveren — geen rond bad maar een gewoon bad, wat ook iets goedkoper is. Maar alle kosten en werk om dat te regelen worden gedragen door de aannemer. Ze werken verder.
Ik had sneller toegegeven. Ik denk: je moet nog lang met elkaar verder. De aannemer zet dat muurtje, doet nog werken boven. Binnen zes maanden of twee jaar heb je hem misschien opnieuw nodig. Dan is het goed om een goede relatie en referentie te hebben. Op het eerste zicht leveren ze degelijk werk. Multifunctioneel ook.
Nog een voorbeeld
Een andere taak: veel behangwerk. Drie kamers boven moesten behangen en geverfd worden. Iemand is dat komen doen, maar de moeilijke stukken lukten niet en hij moest stoppen. Dus blijft er nog behangwerk over: boven de trap, het trappenluik, delicate stukken. En nog een ander plekje.
Ze laat iemand komen voor een offerte: €950. In mijn ogen, als ik terugtel hoeveel werk het is, valt dat mee. Ik vond dat weinig. Zij overlegt met haar man. Zij vond het veel, hij vond het heel veel. Uiteindelijk onderhandelen ze en de man doet het voor €750.
Weer had ik te snel toegegeven. Voor mij woog mee dat hij direct de dag nadien kon beginnen, en dat heeft ook waarde. Maar zij hebben een betere prijs onderhandeld.
Slechte onderhandelaar of stressloos leven?
Ben ik nu een goede onderhandelaar of een slechte? Een goede zakenman of een slechte?
Als ik terugblik, heb ik vaak veel weggegeven, ook aan mijn personeel. Ik ging voor de gemakkelijke deals. Maar daardoor had ik een leven met weinig stress. Of misschien heb ik gewoon veel geluk gehad.
En ja, we denken altijd: volgende keer doen we het beter. Maar hoe? Zit dat niet ingebakken in ons systeem? Er bestaat toch die uitdrukking: “Zoals je één ding doet, zo doe je alles.”