Ergens staat er nog een werkje van Dirk de Wachter tussen onze boeken dcht ik. Maar gisteren viel mijn oog op Wachten en ik heb het gekocht. Het bleek een pageturner. Zaterdag gekocht, het is nu maandagmorgen. Het is lang geleden dat ik boek direct heb uitgelezen én het wou uitlezen.
Eerlijk gezegd, het gaat over,
over stilstaan, over wachten en over zoveel meer. Het is niet makkelijk uit te leggen wat het precies doet met je, maar ik kan het alleen maar aanbevelen.
Een beetje apart is dat éne hoofdstukje, net iets langer dan één pagina. Zo mooi geschreven. Iets waarop ik jaloers ben dat iemand zo goed kan schrijven. Korte flarden, raak, vloeiend, beeldig, bijna spreektaal en intelligent.
Hier de eerste paragraaf. Ik hoop dat Dirk de Wachter het met niet kwalijk neemt.
Parijs, zomer 2025
DE GROTE STAD is rustig in de zomer, vele bewoners zoeken de drukte op van de overbevolkte stranden. Het is aangenaam kuieren in de stille wijken. De ochtendzon staat als een honingvlek aan de hemel, de kalmte en het wandelen brengen zachte gedachten. Hier en daar klinken flarden van menselijke stemmen uit de openstaande ramen, ik ben niet alleen. Ik loop graag een beetje verloren, zonder plan, geleid door de schoonheid van de straten, zonder tijd, in de traagheid van de zondagsrust. …
Hemel
En hier een fragment uit een ander hoofdstuk: Lucas 17, 20-21
OP EEN DAG WERD IK GEVRAAGD om in Leuven voor een gezelschap van theologen te spreken en voor die zaal vertelde ik dat verhaal van mijn oom. Over hoe hij vroeg: ‘Moet ik hier nu wachten?’ En over mijn eigen ongeloof in de bovenwolkige hemel. Ik excuseerde me er wel voor, ik ben een respectvolle mens, ik wist dat mijn twijfels daarover misschien niet goed zouden landen. Maar ik wilde evenmin hypocriet zijn. Aan het einde kwam er een warm applaus, dat stelde me gerust. Toen stond, midden in de zaal, iemand recht. Ik vreesde dat het antwoord op mijn twijfels zou komen. De man zei alleen dit: ‘Professor, Lucas 17, 20-21: “En toen Hem door de Farizeeën gevraagd werd, wanneer het Koninkrijk van God zou komen, antwoordde Hij hun en zei: Het Koninkrijk van God komt niet op waarneembare wijze. En men zal niet zeggen: Zie hier of zie daar, want, zie, het Koninkrijk van God is binnen in u.” De hemel is dus hier.’ Dat vond ik fantastisch. Een prachtig moment. Dat je, zelfs als diepgelovige, het denken over de hemel zo kan hanteren.
Het kerkhof
Het werkje heeft me aangezet om eerstdaags nog eens vava en moemoe te gaan bezoeken. Het is zo lang geleden dat ik nog naar het kerkhof ging. Dit rit maakt niet het, het is nodig!
Toevallig
Daags nadat ik bovenstaand stukje schreef, Scott Galloway in zijn podcast over het recent heengaan van zijn vader. Hoe hij daarmee omgaat en hoe raar hij het vindt dat het overlijden van zijn moeder, veel langer geleden, nog steeds meer aanwezig is dan de recente sterfte van zijn pa.
Het leek een beetje alsof het zo moest zijn.
Ik heb ondertussen een tijd stil op de grond gezeten voor de kleine zerk, urneveld rij 11.. Geen bloemist in de buurt om een ruiker te kunnen kopen. Volgende keer, en dat zal niet meer zo lang duren, wel bloemen.
T’was tijd.
Dit juweeltje van een boek heeft me aangezet om alvast nog enkele van zijn vorige boeken te kopen.