Ik ben bezig met het overlaten van mijn zaak.
Enerzijds omdat het tijd is, gezien mijn leeftijd. Anderzijds omdat we misschien zelf een andere zaak kunnen overnemen: een boekenwinkel. Iets waar we eigenlijk al jaren van dromen. En als dat niet lukt, willen we starten van nul met een kleine gespecialiseerde boekenzaak.
In die context zijn we nu in onderhandeling met een koppel dat mogelijk Astrid wil overnemen.
En mijn gevoel daarbij is dubbel.
Mijn indruk is dat ze maar vragen blijven stellen. Vragen, nog meer vragen, nog meer zekerheid, nog meer dit, nog meer dat. Altijd nog een extra element om het toch maar veilig te maken.
En ergens begrijp ik dat natuurlijk.
Maar op een bepaald moment denk je: ja, maar wij zijn toen, 7 jaar geleden, begonnen met lege appartementen die we nog moesten inrichten. We hadden geen enkele klant. We hadden geen geschiedenis. We hadden geen bewezen model. Wij zijn gestart vanaf nul, echt nul.
En ja, dat was een risico.
Zij vinden de overname prijs veel geld. En dat is het ook. Maar tegelijk krijgen zij iets wat wij toen niet hadden: een duidelijke historiek. Ze kunnen zeven jaar terugkijken. Ze kunnen zien dat het werkt. Ze kunnen zien dat er vraag is. Ze kunnen zien dat het systeem draait en dat er weerkerende klanten zijn.
De kans dat het voor hen mislukt, is veel kleiner dan de kans dat het toen voor ons kon mislukken.
En toch voel ik dat ze alles zo veilig mogelijk willen maken. Misschien té veilig.
En dan denk ik: ja goed, dan gaat het misschien niet. Want ondernemen is nooit helemaal veilig. Op een bepaald moment moet je springen. Niet blind, niet dom, maar wel springen.
Ondertussen heb ik ook ‘Elon Musk’ van Walter Isaacson beluisterd. En wat daarin telkens terugkomt, is dat een bedrijf starten altijd moeilijk is. Altijd. Er is nooit een perfect moment. Er is nooit volledige zekerheid. Er zijn altijd problemen, twijfels, risico’s en dingen die je niet vooraf kunt weten.
En dat brengt mij natuurlijk ook bij mezelf.
Want terwijl ik mij (een beetje) erger aan mensen die alles 100% veilig willen, moet ik mij dezelfde vraag stellen over mijn idee voor een boekenwinkel.
- In welk straatje zit ik daar zelf?
- Wil ik daar ook alles eerst zeker weten?
- Wil ik ook alleen maar beginnen als alle risico’s weg zijn?
- Of ben ik bereid om te proberen, bij te sturen, opnieuw te proberen, en te zien of het lukt?
Want eerlijk gezegd: onze risico’s zijn eigenlijk toch beperkt. Niet onbestaand, natuurlijk. Maar wel beperkt.
En misschien is dat de echte vraag.
Niet: “Is het helemaal veilig?”
Maar wel: “Is het risico klein genoeg om het te proberen?”
Want als we altijd wachten tot alles veilig is, dan beginnen we misschien nooit.