Woensdag 30 juli 2025, 07.00 – 09.00
Rond 07.00 opgestaan na een redelijk onrustige nacht. Het laatste uur was ik al half wakker.
Weegschaal: 87.2 kg. Dit valt mee, maar valt ook tegen gezien de inspanningen die ik moet doen om gewoon maar mijn planning te kunnen volgen. Ik hoop steeds wat reserve, voorsprong te kunnen opbouwen. Voorlopig nog niet dus.
Ochtendtaken
Planning doorgegeven voor poetsen vandaag. Langs Albert gepasseerd en wat linnen voorbereid.
Notities voor mezelf: dubbelzijdige tape meepakken om thuis terras af te werken, hoeslaken en handdoeken bijbestellen, Ludovic Miranda lampjes ophangen, takenlijst aanvullen voor Essen.
Dit stukje ingesproken over twijfel, de cirkel rond gemaakt, doelstellingen…
“The War of Art”
Onderweg naar de gym beluister ik de laatste hoofdstukjes uit “The War of Art” van Steven Pressfield.
Ben je een geboren schrijver?
Ben je op de wereld gezet om schilder, wetenschapper of een vredesapostel te zijn? Deze vraag kan uiteindelijk alleen worden beantwoord door middel van daden.
Doe het of doe het niet.
Het kan helpen er als volgt over te denken. Als je op aarde bent om kanker te genezen, een symfonie te schrijven of het geheim van koude kernfusie op te lossen en je doet het niet, dan schaadt je niet alleen jezelf, of vernietig je niet alleen jezelf. Je schaadt ook je kinderen. Je schaadt mij. Je schaadt de planeet.
Je beschaamt de engelen die over je waken en je hindert de Almachtige, die jou geschapen heeft en jou alleen, met je unieke gaven, met als enige doel het menselijk ras weer een millimeter verder te brengen op zijn weg terug naar God.
Creatief werk is geen zelfzuchtige daad of een roep om aandacht van de maker. Het is een geschenk aan de wereld en elk wezen in die wereld. Ontneem ons je bijdrage niet. Geef ons wat je hebt.
Misschien is dat wel een reden waarom ik IndianSpiceTrail moet volhouden.
Vragen
Zou ik dit nog doen als ik de laatste persoon op aarde was? Je bent nooit zeker wie dit ook zal lezen, of het gelezen wordt. Wat nut heeft het om verder te werken aan IndianSpiceTrail?
Niks van al wat ik schrijf is waar. Het zijn herinneringen, reflecties, hopes and wishes.
Gym
Hard gewerkt aan borstspieren en rugspieren met toestellen, met ‘Epic Battle Music’ via mijn oortjes.
ZEB territorium
Steven Pressfield spreekt over territory. Direct word ik terug gekatapulteerd naar mijn vroegere bedrijf ZEB. Het gevoel ‘dit is mijn terrein’ was daar sterk zolang ik in de winkel aanwezig was. Het tegendeel was waar als ik extern naar klanten moest gaan.
Dat gevoel verdween snel als er een (knappe) vrouw aan de balie kwam en als er enige persoonlijke interesse was van mijn kant. Dan veranderde dat gevoel van zekerheid naar onzekerheid. Maar verder was de winkel mijn territorium.
Kleinkinderen project
Het hele project van brieven schrijven aan mijn kleinkinderen heeft alleen maar effect als het mijn kleinkinderen bereikt. Als ze het zelfstandig kunnen lezen, niet via ouders.
Dus dan kan ik alleen maar volhouden, blijven volhouden en nog eens volhouden.
Lijst van mislukkingen aan te vullen met:
- Pull-ups: Ik wilde ooit pull-ups kunnen doen, maar het is er nooit van gekomen. Ik kan nu minder dan vroeger.
- En dan is er het contact dat ik nooit terug opnam met Gerda of Brigitte. Niet om iets goed te maken. Misschien om te zeggen: ik kijk met warmte terug. Ik heb de stap nog niet gezet, nog niet …
- “Ja, ik zou sterven voor mijn kinderen,” zeggen we vaak. Maar zouden we ook gezond leven voor hen? Niet één dramatisch gebaar, maar dagelijkse toewijding. En wat met vrienden? Die ene vriend die je maar één keer per jaar ziet. Je hoort via via dat hij het zwaar heeft. Hij heeft iets ergs meegemaakt, zit vast, waarschijnlijk beschaamd. Doe je dan de moeite? Stuur je een bericht? Of blijf je op afstand? (Roberto)
Thuis
Thuis terug op de weegschaal: 87.1 kg.
Ideeën
- Luisteren naar Indisch Epos
- Chat vragen mijn teksten kritisch te bekijken
- Van mijn tekstjes audio files maken naar voorbeeld van Derek Sivers.