Hondenhemel
Mensen kunnen wel discussiëren over het bestaan van de hemel, maar er zal ongetwijfeld geen discussie zijn over het bestaan van een dierenhemel en al helemaal niet over het bestaan van een hondenhemel.
Want Moesti, ons Moesch, is vorige nacht verhuisd van onze wereld naar de hondenhemel.
Toen ik haar baasje leerde kennen, die nu mijn vrouw is geworden, was het duidelijk: haar toekomstige partner moest minstens iets hebben met huisdieren. Zij had twee hondjes, ikke gelukkig, twee poezen, dus dat zat goed.
Zo heb ik Moesti leren kennen, samen met Lilly, de pluszus van Moesti. Lilly is altijd opgewekt en onbevreesd. Moesti daarentegen was heel voorzichtig en snel bang. Ik herinner me nog goed hoe ze heel aarzelend in de zetel, dichterbij kwam. Stapje voor stapje, centimeter per centimeter en ondertussen wegkijkend.
Telkens wanneer Miranda in Mechelen was en de hondjes bij Oma verbleven, was ze ongerust, zeker bij slecht weer, want dan was Moesti altijd zo bang.
Al van jongs af aan had Moesti een hartprobleempje met als gevolg dat haar hartje sneller moest kloppen dan normaal. En ja, dan weet je dat het eerder vroeg dan laat gedaan zal zijn.
Het was tijd voor onze Moesti. Ze begon last te krijgen van kortademigheid en allerlei probleempjes. Miranda zag het aankomen. Ze was er eigenlijk al op voorbereid, maar toch komt het altijd onverwacht.
En nu is het zover.
Moesti kijkt vanuit de hondenhemel naar haar baasje en kan haar bewaken, echt stoer nu, zonder angst, van ver en van heel dichtbij, in ons hart.