Lijden in de toekomst
We lijden zo dikwijls in de toekomst. En met lijden bedoel ik: lijden met de lange ij.
Je kent het wel: je maakt je zorgen over iets wat misschien gaat gebeuren. Je hebt er vandaag al last van, terwijl het nog moet komen. En vaak weet je niet eens of het ooit gaat gebeuren.
In het Engels hebben ze daar mooie uitdrukkingen voor. Iets als suffering in advance of borrowed worry.
Er bestaat ook een quote die mij is bijgebleven, toegeschreven aan meerdere bronnen, waaronder Twain:
“95 procent van de dingen waar ik me zorgen over maakte, is nooit gebeurd.”
En ja, ik betrap mezelf daar ook op. Of mijn vrouw wijst mij erop. Of ik haar.
We stappen vaak in diezelfde val.
De uitkomst loslaten
Een afgeleide daarvan is dit:
Je kunt perfect de juiste stappen nemen, alles correct voorbereiden, en toch eindigen in een mislukking.
Het zou niet de eerste keer zijn dat elke beslissing klopt en het toch niet loopt zoals je wilde. En dat is eigenlijk normaal.
De moeilijkheid zit hierin: we verbinden ons al met de uitkomst, terwijl die onzeker is.
We hangen onszelf vast aan iets wat nog moet blijken.
Niemand kan de toekomst voorspellen.
De tijd die nog rest
Ik spreek dit ook tegen mezelf uit. Ik ben 65.
Het voelt alsof ik nog dertig jaar meekan. Alsof ik nog plannen mag maken. Alsof elke stap die ik zet vanzelf leidt naar een toekomst.
Maar statistisch gezien ligt de gemiddelde levensverwachting voor mensen van mijn leeftijd ergens rond de 78. Nog een dikke tien jaar dus.
En toch leef ik alsof ik nog honderd jaar te gaan heb. Alles wat ik vandaag doe, voelt logisch in het kader van wat ik hoop te bereiken.
En wat hoop ik?
Een lang en gezond leven.
Mijn kleinkinderen begeleiden op weg naar volwassenheid.
Nog een positieve impact kunnen maken.
Nog veel reizen met mijn vrouw.
Alles wat ik nu doe, denk ik in functie van dat toekomstbeeld. Maar statistisch gezien klopt dat beeld niet.
En dus maak ik mezelf blaasjes wijs.
Een quote van de Dalai Lama
Ik kom dan uit bij een bekende quote van de Dalai Lama.
Er werd hem gevraagd:
“Wat verbaast u het meest aan de mens?”
Zijn antwoord ging ongeveer zo:
“De mens offert zijn gezondheid op om geld te verdienen.
Vervolgens offert hij geld op om zijn gezondheid terug te krijgen.
En dan is hij zo bezorgd over de toekomst dat hij niet van het heden geniet.
Het resultaat is dat hij niet leeft in het heden, noch in de toekomst.
Hij leeft alsof hij nooit zal sterven, en sterft dan zonder echt geleefd te hebben.”
Een boodschap aan mezelf.
Opletten dus.
Ik ben 65.
En ik doe vaak alsof ik nog eeuwig heb.
Misschien moet ik gewoon leven alsof vandaag mijn laatste dag is,
en tegelijk plannen alsof ik nog lang meega.
Twee waarheden naast elkaar.
Onderweg naar werk
Onderweg ben ik. Naar werk, maar niet om hard te werken.
Gewoon om bezig te zijn, scherp te blijven. Een klein doel.
Vanavond gaan we barbecuen met heel fijne mensen. Collega’s van mijn vrouw.
Dat is altijd leuk.
En dat is ook evenwicht. Werken moet, al is het maar om fit te blijven en een reden te hebben om je dag goed te beginnen.
Maar het hogere doel zit elders.
Mijn kinderen. Mijn kleinkinderen. Mijn vrouw. Mijn gezondheid.
En in die doelen past werk nog een stukje.
En vanavond dus: barbecue in Essen met fijne mensen.
Zo is het goed.