Het eerste dilemma: open operatie of robot?
Ons eerste grote dilemma kwam er toen duidelijk werd dat er een operatie nodig was om mijn prostaat te verwijderen. De vraag was: gaan we voor een klassieke, open operatie of kiezen we voor een robotoperatie?
De specialist bij wie ik op consultatie ging, had zelf totaal geen ervaring met robotoperaties. Hij kon – en kan – enkel open operaties uitvoeren. Een beetje googelen leerde me al snel dat hij een uitstekende reputatie heeft. Niet per se specifiek over zijn operaties, maar gewoon: als arts, als mens. Overal las je lovende reacties.
Toch stelde ik hem de onvermijdelijke vraag:
“Als jij zelf zo’n operatie zou moeten ondergaan, wie zou jij kiezen?”
Hij aarzelde niet: “Ik zou bij die en die specialist gaan – die doet robotoperaties.”
Dat vond ik eerlijk. En het zette me aan het denken. Want al snel merkte ik dat informatie over klassieke open operaties schaars aan het worden is. Alles gaat over robotchirurgie. De nieuwe lichting artsen leert haast uitsluitend nog met de robot werken. Alles is robot, robot, robot. En dat is ook begrijpelijk: de ingreep is minder invasief, de recuperatie verloopt doorgaans sneller, er wordt niet letterlijk “gesneden”, en het lijkt technisch de betere optie.
Omdat het zo’n ingrijpende beslissing was, zijn mijn vrouw en ik nog eens samen op consultatie gegaan bij mijn specialist. Hij legde alles rustig en eerlijk uit. We hebben het gevoel dat hij ons niets heeft voorgelogen. Integendeel: hij was helder over zijn aanpak, zijn ervaring en de risico’s.
Wat uiteindelijk de doorslag gaf om tóch voor de open operatie bij hem te kiezen, was het gevoel dat hij ons gaf. Vertrouwen.
Daarnaast speelde ook mee dat bij een manuele ingreep het ‘gevoel’ van de chirurg letterlijk meespeelt – dat er tijdens de operatie subtieler kan worden aangevoeld wat al dan niet moet gebeuren. Het is een ander soort ingreep, met een andere finesse.
We wisten dat hij al een tijd geen open prostaatoperatie meer had uitgevoerd, maar toch kozen we voor hem.
Eind goed, al goed.
De operatie is heel goed verlopen. Onze grootste vrees – incontinentie – is gelukkig ongegrond gebleken. En dat is niet min, want voor mij, en ik denk voor de meeste mensen in deze situatie, is dat een van de meest beangstigende vooruitzichten.
Ik mag me dus gelukkig prijzen: ik heb nul problemen met incontinentie gehad.
Ons dilemma – open operatie of robotchirurgie – is voor ons dus goed uitgedraaid. Maar we zijn ons er ook van bewust: we hebben gewoon veel geluk gehad.
En dat beseft mijn specialist ook. In elk gesprek achteraf voel ik dat hij oprecht trots is op hoe goed ik erdoor ben gekomen, zeker op het vlak van die incontinentiekwestie.
Maar het is nog niet afgelopen
Want hoewel de operatie op zich geslaagd is, moet ik nu toch nog een bestralingsreeks ondergaan.
De kanker is niet volledig weg. Maar goed – je kunt niet alles hebben.