Trots en Geluk
Ik ben trots en gelukkig. Mijn vrouw en ik wonen op twee verschillende adressen.
-
Ten eerste omdat dat praktisch is.
-
Ten tweede omdat we daarvoor gekozen hebben.
-
Ten derde omdat dat misschien nog wel het beste is.
Maar mijn vrouw komt in het weekend altijd naar mijn plaats en we hebben dan altijd een gezellig weekend. Soms is dat een lang weekend, soms is dat een kort weekend.
Vanmorgen had ik echt het gevoel dat het nodig was dat ze zou komen. Ik wist dat ze pas ’s avonds zou komen. Toch belde ik even met een klein stemmetje om te vragen wanneer ze zou aankomen. Ja, het zou pas vanavond zijn, zoals verwacht. Maar ik hoopte toch dat het vroeger zou zijn. Ik voelde op dat moment zo’n gemis, maar ook zo’n warm gevoel dat ik zo’n gelukkige vent ben.
Nu, op dit moment, is het middag en binnen een paar uur zal mijn vrouw hier zijn. Ik kreeg net een WhatsApp-berichtje van mijn dochter waarin ze haar dochter filmt (mijn kleindochter), bijna anderhalf jaar oud. Het is een van de zovele filmpjes, maar ik moest opnieuw een traan wegpinken van puur geluk. Ik heb haar een berichtje gestuurd dat ik zo trots ben op mijn dochter en kleindochter.
Het moet er even uit: ik ben zo dankbaar voor mijn huidige situatie. Ongeacht wat er gebeurt, dit kunnen ze mij nooit meer afpakken.
Dankbaarheid en Fragiliteit
Was het dankbaarheid vanmorgen en deze namiddag, of was het gewoon mijn besef van fragiliteit op deze leeftijd? Ik weet het niet. Het waren diepe gevoelens. Ik zat wat op de sukkel met mijn rug en ik ben even goed ziek geweest. Misschien dat ik nu echt besef hoe goed ik het heb, nu ik weer gezond ben.