Woensdag mag ik iets bijzonders doen. Indische vrienden hebben me uitgenodigd voor Vidyarambham. Dat is een oud hindoeïstisch ritueel. Letterlijk betekent het: het begin van de kennis.
Het begin van de kennis
In Kerala noemen ze het ook Ezhuthiniruthu. Neerzitten om te schrijven.
Het gebeurt elk jaar op Vijayadashami, de laatste dag van het Navaratri-feest. Dat feest is gewijd aan Saraswati, de godin van kennis en kunst. Dit jaar valt het in Kerala op woensdag 21 oktober.
Kleine kinderen worden die dag ingewijd in het leren. Nog voor ze naar school gaan.
Een vingertje in de rijst
Het kind zit op de schoot van een volwassene. Een ouder, een grootouder, een leraar. Soms een bekende schrijver.
Die volwassene neemt het vingertje vast en schrijft er de eerste letters mee in een schaal rijst. Meestal is dat een korte spreuk: “Om Hari Sri Ganapataye Namah”. Een aanroeping van Ganesha, die de obstakels wegneemt. Daarna volgen vaak de eerste letters van het alfabet.
Soms schrijft men de spreuk ook met een gouden ring op de tong van het kind. Kennis die je proeft.
Wit en goud
De kinderen dragen nieuwe kleren. Wit of crème, met een gouden rand. Dat is de typische stof uit Kerala. Wit staat voor zuiverheid en een nieuw begin.
Jongens dragen een klein wikkeldoek rond het middel, met een hemdje erboven. Meisjes een lange zijden rok met een bloesje. Soms met jasmijn in het haar. Op het voorhoofd een stipje sandelhoutpasta.
Aditya en Hazel
Dit jaar mag ik die volwassene zijn. Aditya, het zoontje van mijn vrienden, zit op mijn schoot. En Hazel, mijn kleindochter, doet mee. Allebei zijn ze net twee jaar.
Ik voel me vereerd.
Aditya en Hazel. Twee kinderen uit twee culturen. Samen schrijven ze hun eerste letters in de rijst. Dat vind ik een mooi beeld.
Ik kijk ernaar uit.