Over failliet gaan en herbeginnen
De les van Krediet aan de Nijverheid
Ik ben dus vroeger zelf gestart met een computerzaak. Die zaak is gegroeid. Ik kende niets van boekhouding, en uiteindelijk ging de zaak failliet tijdens de tweede Golfoorlog. Er was geen geldtekort, maar onze voorraadssituatie liep uit de hand. Ik kende niets van boekhouding, zoals ik al zei, en op een bepaald moment was het geld gewoon op.
Op aanraden van meneer Bonroi heb ik toen zelf de boeken neergelegd. Daarmee heeft hij echt mijn leven gered. Want je begint schulden te maken om toch maar voort te blijven doen. Maar als je er middenin zit, zie je niet dat je moet stoppen. Ik ben dan gestopt, boeken neergelegd. Daarna heb ik nog wat voortgewerkt door een klein zaakje op te richten, met een paar klanten die we konden meenemen. Maar ik ben dus echt failliet gegaan, met schulden.
Ik verwijs ook naar een ander artikeltje over banken en kredieten. Maar waar ik naartoe wil is het volgende: tijdens mijn winkelperiode heb ik een aantal mensen leren kennen, waaronder meneer Zwedijk. Ik wist dat meneer Zwedijk zijn zaak wou overlaten. Ik ben met hem gaan praten en we zijn tot een overeenkomst gekomen. Maar met mijn voorgeschiedenis van een failliete zaak had ik natuurlijk geen geld.
De zoektocht naar financiering
Ik ging naar een bank, een tweede bank, en uiteindelijk kwam ik terecht bij een bankkantoor van Krediet aan de Nijverheid in Mechelen. De zaak die ik wilde overnemen was een gouden zaak. Veel cash, goede omzetten, alles in orde. Maar ik had geen cent.
In dat kantoor hebben ze me goed ontvangen. Ze gingen het dossier bekijken, hebben veel opgevraagd. Ik heb de overlater, meneer Zwedijk, dikwijls lastiggevallen voor cijfers en documenten. Er werd een dossier opgestart met het idee om een staatswaarborg te bekomen. Als je een goed dossier indient, geeft de Belgische staat via zo’n waarborg extra garanties om een zaak over te nemen.
We bereidden alles voor. De notaris maakte de akte op en de datum van overdracht werd vastgelegd. Ik had afgesproken om ’s morgens met een bankdirecteur – iemand die ik nog nooit persoonlijk had ontmoet – naar de notaris te vertrekken. Maar die ochtend kreeg ik telefoon: hij had het dossier nog eens bekeken en was er toch niet mee akkoord. De afspraak ging dus niet door.
Daar stond ik dan: de notaris was klaar, de overlater eveneens, maar de overname ging niet door.
De harde lessen
Daaruit heb ik een les geleerd die ik nooit zal vergeten:
Zolang er niets ondertekend is, is er niets gebeurd. Reken nergens op tot de handtekening er staat.
Een andere les: op banken kun je echt niet rekenen. Om een of andere reden – terwijl dit een duidelijke zaak was – ging het toch niet door.
Ik ben dan naar een andere bank gegaan, de bank die de thuisbank was van het bedrijf dat ik wilde overnemen. Die kende de situatie, bekeken het dossier, en ik vroeg aan mijn ouders of ze als borg wilden tekenen. Dat hebben ze gedaan. Ik kon de zaak overnemen en heb mijn ouders binnen twee jaar volledig terugbetaald. Alles afgelost, alle documenten in orde, mijn ouders waren volledig terug vrij. En dat ging snel.
De kracht van vertrouwen
Wat mij ook sterk is bijgebleven: de overlater was uiteraard wat teleurgesteld dat het eerst niet doorging, maar hij heeft correct gehandeld. Ik zei hem dat we het opnieuw zouden proberen, en hij bleef in de zaak werken alsof het nog altijd zijn eigen zaak was. Hij liet zich niet hangen, deed zijn werk gewoon zoals altijd, tot ik het effectief overnam.
Ik heb de zaak in eer en vertrouwen overgenomen. Alles verliep open en transparant, met correcte boekhouding. En ook hij heeft de overname op een heel correcte manier afgehandeld.
Ik heb uit die hele affaire met de banken, en vooral uit de manier waarop meneer Zweedijk de overname voorbereidde, heel veel geleerd.