Mijn grootste zakelijke blunder: CNN
Een bloeiende start
Dit gaat over CNN. Niet de televisiezender, maar iets anders. Iets pijnlijk. Eén van mijn grote fouten. Dit keer geen relationele fout, daarvan heb ik er al genoeg gemaakt, maar een echte zakelijke blunder.
En ik heb die fout niet één keer gemaakt, maar verschillende keren. Karaktertrekje?
In 1994 heb ik ZEB Electronics kunnen overnemen. (niet zonder complicaties, lees hierover meer).
Een computershop, gespecialiseerd in personal computers, alles erop en eraan. We assembleerden die zelf, in de tijd dat dat nog rendabel was.
We hadden enkele verkopers en een technische dienst. De winkel was vooral gericht op klanten die effectief langskwamen: particulieren, zelfstandigen, bedrijven. Als bedrijven iets nodig hadden, dan kwamen ze zelf naar de winkel voor aankopen of herstellingen.
De opstart van ZEB Netwerken
Bij de overname hoorde ook een team van drie à vier mensen in de technische dienst waaruit de vraag, het voorstel kwam: “Waarom starten we geen aparte afdeling gericht op bedrijven?”
Een netwerkafdeling, met service on site, uurtarieven, alles erop en eraan.
Zo is ZEB Netwerken ontstaan, als aparte afdeling naast de winkel, specifiek voor bedrijven.
Zelf was ik altijd iemand die zich als een vis in het water voelde in de winkel. Op locatie gaan bij bedrijven? Helemaal mijn ding niet. Ik voelde me goed op mijn eigen terrein, onzeker op vreemd terrein.
Het gevolg? Die afdeling groeide… maar buiten mijn zicht, buiten mijn controle. Andere mensen namen beslissingen. Ik volgde de cijfers, de boekhouding, maar ik was niet betrokken genoeg bij de klanten. Ik kende ook niks van netwerkbeheer of de bijhorende software.
Een vertrouwenspersoon
Op een bepaald moment hadden we iemand extra nodig in de winkel. We namen een nieuwe medewerker aan. Die groeide door, werd een vertrouwenspersoon, en schoof uiteindelijk door naar de netwerkafdeling. Hij kreeg daar de leiding en deed dat goed. De afdeling draaide.
Ik vertrouwde hem volledig, geen vuiltje aan de lucht, dacht ik, en ik was niet bezig met die afdeling.
Dat wil niet zeggen dat ik de mensen niet kende of nooit een klant sprak, maar het was gewoon niet mijn focus.
Ik kwam bijna nooit op locatie bij die bedrijven.
De schok
Plots kreeg ik een bericht: de volledige netwerkafdeling had een eigen bedrijf opgericht.; CNN, doel: netwerkbeheer.
Ik was compleet uit mijn lood geslagen.
Ze hadden al e-mails gestuurd naar de klanten van de afdeling, om te zeggen dat er een nieuw bedrijf kwam.
Ik heb hen onmiddellijk geconfronteerd.
En ik heb hen allemaal op staande voet ontslagen, om dringende redenen.
De rechtszaak
Maar dan komt de kat op het koord: er werd een rechtszaak tegen mij aangespannen voor… onterecht ontslag.
Want ja: iedereen heeft het recht om een vennootschap op te richten.
Ik kon niet bewijzen dat ze bewust klanten hadden “afgepakt”.
Ik had geen e-mails.
Ik kende die klanten niet.
Ik kon moeilijk aan die mensen gaan vragen: “Wilt u getuigen tegen hen?”
Zij waren afhankelijk van die techniekers voor hun netwerk.
En ik had geen bewijzen.
En ik had geen vervangers, nog niet…
Hun advocaten kwamen van de vakbond.
En ja… ik had hen juridisch gezien niet mogen ontslaan wegens dringende reden.
Opnieuw beginnen
Ik heb uiteindelijk mijn hele netwerkafdeling opnieuw moeten opbouwen.
Helemaal van nul herbegonnen.
Ik heb snel een paar mensen opgebeld, en we zijn erin gevlogen.
We hebben het heropgebouwd, beter dan voorheen.
En deze keer zat ik er middenin.
Maar dat moment… blijft hangen.
Een van de dieptepunten uit mijn ondernemersbestaan.
Vertrouwen en controle
Ik heb iemand vertrouwd. En die steekt dan een mes in je rug.
Is het zijn fout? Ja. Hij had dat niet mogen doen.
Maar als er geld rinkelt, als ze de cijfers zien… dan denken sommigen:
“Waarom zouden we het niet zelf doen? Waarom geen eigen vennootschap?”
En ik kende er toch niks van, dachten ze misschien.
In mijn ogen zijn het nog altijd dieven.
Maar ik weet ook: ik heb strategische fouten gemaakt.
Had ik die klanten beter gekend?
Had ik meer opgevolgd wat daar gebeurde?
Dan was het misschien niet zover gekomen.
Maar dat is allemaal achteraf gepraat.
Mijn grootste fout
Wat was mijn grootste fout?
Ik heb mensen vertrouwd die ik niet had mogen vertrouwen.
Er bestaat een spreuk, in de stijl van :
“Vertrouwen is goed, controleren is beter.”
Sindsdien staat dat zinnetje in mijn geheugen gegrift.