Tandhygiëne
Als kind, en dus kleinkind van boerenmensen, hebben wij nooit geleerd om dagelijks onze tanden te poetsen.
Dat had natuurlijk gevolgen. We zaten al heel snel bij de tandarts. Plomberen, wat vroeger echt niet fijn was. Een tand trekken. Nog een tand trekken. Ik had al van jonge leeftijd een paar tanden tekort aan de linkerkant.
Altijd kauwen langs één kant
Het gevolg? Heel mijn volwassen leven kauwde ik voornamelijk rechts.
Je zou denken: oké, dat gaat wel. Maar ik had altijd een beetje schrik: gaan mijn kaken of mijn gewrichten niet sneller verslijten aan die kant?
We worden ouder, we worden slimmer, en ik had me dus al eens geïnformeerd naar de mogelijkheden om dat probleem op te lossen.
Geen zin in implantaten of bruggen
Er was de mogelijkheid om een implantaat te zetten, maar dat zag ik totaal niet zitten.
Daarvoor moet eerst extra bot worden aangemaakt. Ze plaatsen een stukje, dat in de kaak ingroeit. Pas na maanden kan dan een implantaat gezet worden.
Dat lange traject zag ik absoluut niet zitten.
Een andere optie was een brug maken: links van het gat en rechts van het gat worden de tanden wat afgeveild, en er wordt een kunsttand overgezet in het midden. Ook dat zag ik totaal niet zitten.
Tijdens een bezoek aan een tandarts met mijn dochter werd een mal gemaakt van haar gebit, met zo’n vieze pasta. Ik heb dat meisje daar zien kokhalzen. Ik dacht direct: niks voor mij.
Jarenlang uitstel en onnodige angst
Lang verhaal kort: ik ben nu 65 en ik liep al heel mijn leven rond met een gat links in mijn gebit.
Mijn kauwzijde rechts begon te knikken. Elke beet die ik deed, hoorde je knak knak. Niet pijnlijk, maar toch… knak knak.
Toen heb ik gezegd: “Oké, we bijten door. Letterlijk en figuurlijk. We gaan een prothese zetten.”
Hoe simpel het uiteindelijk was
Wat bleek? Zo simpel, zo snel. Geen pijn, geen ongemak, geen gewenning..
Ik ben binnengegaan in het ziekenhuis, waar ze eerst een scan maakten van mijn kaak. Het zou nipt zijn, maar het zou wel lukken.
We maakten een afspraak. Die man gaf twee kleine prikjes, zette een soort plugje erin, verdoving viel weg, ik voelde niks. Alleen een touwtje. Dat touwtje verdween.
Twee maanden later werd die prothese getest. Alles in orde.
Naar de tandarts, die maakt met een 3D-scanner – geen vieze pasta meer – een volledige 3D van mijn mond.
Twee weken later wordt de prothese geplaatst. Poef, gedaan.
Achteraf bekeken
Het kost een boom geld, ik ga nog een deel terugtrekken, maar hoe gemakkelijk was dat?
En ik heb daarvoor dus 40, 50 jaar gewacht… Oké, die technologie bestaat nog niet zo lang, maar toch…
De kracht van onze verhalen
Al die jaren heb ik mezelf wijs gemaakt hoe erg dat allemaal zou zijn.
Dat gaat over vooroordelen. Over verhalen die we onszelf vertellen.
Zoals Mark Twain, denk ik, ooit zei:
“Van al de problemen die ik mij voorgesteld heb in mijn leven, is misschien maar 5% echt gebeurd.”
En dat zijn de verhalen die we onszelf vertellen.