Vervolg op de brief aan Hazel
Hier een vervolg van de brief aan Hazel.
We zijn vandaag de dag voor het Eurosongfestival en ik wil iets schrijven over helden.
Je zal dat in het andere stukje ook wel lezen, waarin ik vooral hoop dat ik dikwijls ook jouw held mag zijn.
Waarover ik het nu wil hebben, is het volgende.
Onze Eurosongtraditie
We hebben zo’n halve gewoonte, al van heel vroeger, dat het een familiegebeuren is om samen naar het Eurosongfestival te kijken.
De kinderen zijn daar mee opgegroeid.
Ik denk dat wij dat vroeger zelfs ook al deden toen ik zelf nog kind was.
Die gewoonte heeft een tijdje stilgelegen, maar we hebben geprobeerd die terug op te pikken.
Probleem is natuurlijk de planning. De kinderen zijn al lang het huis uit, ze hebben hun eigen leven, hun eigen plannen.
En nu hebben we afgesproken: we gaan dat opnieuw samen doen. Morgenavond samen naar het Eurosongfestival kijken.
De praktische bezorgdheid
Natuurlijk was er al direct een probleem.
Mijn oudste dochter woont op een uur rijden. En ja, zij is de mama van Hazel.
Het Eurosongfestival duurt zeker tot middernacht. En dan moeten de punten nog gegeven worden.
Dus de mama zag er al tegenop om dan nog naar huis te rijden.
Ze heeft hier wel een appartementje vlakbij, dat ik haar in bruikleen geef.
Maar ja, Hazel wakker maken, naar daar stappen… en dat allemaal voor het Songfestival, zoals we dat hier soms noemen.
Dus we hadden gepland dat ik, Miranda en Barbara samen zouden kijken. En met Saskia zouden we het misschien vanop afstand volgen, remote.
De ingeving en het voorstel
En toen had ik natuurlijk een schitterende ingeving.
Laat Hazel gewoon bij ons slapen.
Niemand had daar nog aan gedacht. Saskia niet, ikzelf eigenlijk ook niet tot op dat moment.
Dus ik stuur een berichtje naar Saskia:
“Als je zou afkomen zodat we samen naar het Eurosongfestival kunnen kijken, dan mag Hazel natuurlijk bij ons blijven slapen.”
Dat zou de eerste keer zijn dat zoiets gebeurt.
Ik stel het voor aan Saskia. Ze moest erover nadenken, maar dat nadenken duurde maar een paar minuten.
En ze was akkoord: Hazel blijft bij ons slapen.
Een emotioneel moment
Op het moment dat ik die bevestiging krijg via WhatsApp, breken de tranen in mijn ogen.
Ik weet niet goed hoe dat komt, maar het is de eerste keer dat mijn kleindochter bij ons blijft slapen.
Ik kijk er nu al naar uit.
Zoals ik aan Saskia bericht heb, met tranen in mijn ogen:
“Ik ben nu al trots: de eerste keer bij vava, hier in huis.”