Fietsen
In één van mijn vorige levens was ik met een partner die nogal into fietsen was. Snelle fietsen, koersfietsen. En tja, als man, tenminste, ikke toch, dan doe je je best om het je partner naar de zin te maken.
We hadden al wat ervaring met reizen via reisorganisatie “G Adventures”. Tijdens een zoektocht voor een vakantie zagen we dat deze organisatie een 6-daagse fietstocht in het noorden van Spanje aanbood.
Mijn OneDrive-abonnement toont me dagelijks foto’s die op deze dag in vorige jaren zijn genomen. En ik zie nu dat het in juli 2013 was.
Nu moet je weten: ik ben niet zo’n fietser. Maar goed, ik ben meegegaan met de gedachte: we maken er het beste van. Van een werkcollega had ik twee van die typische fietsbroeken geleend. Heel warm, maar absoluut onmisbaar.
Ik had een paar dagen Barcelona geboekt alvorens de reis zou starten. Maar ik had me vergist in de laatste nacht. Nu vandaag heb ik ervaring in datums en overnachtingen, toen minder. Gelukkig hadden we hotel-uitbaters die heel erg meewerkten en ons een ander hotel organiseerden voor de gemiste nacht. Oef, niet goed begonnen. Voor mij was het probleem opgelost, voor mijn partner niet echt 🙁
Na de kennismaking en introductie kregen we onze fietsen toegewezen. Fietsen afstellen, bagage in de begeleidings-busje en direct van start. Telkens naar een nieuwe overnachtingsplek. Alles was inbegrepen en geregeld: verblijf, ontbijt, avondeten, fietsen, begeleiding. En dus elke dag opnieuw een stuk fietsen. Vijf dagen aan een stuk.
Natuurlijk: de mensen die zich voor zoiets inschrijven, die zijn écht into fietsen. Geen toeristenfietsen, hé – dat waren koersfietsen. En ik… ik fietste mee, met de bende. Iedere dag reed ik achteraan, ver achteraan. Ik kon mijn medereigers gewoon niet volgen. Echt niet.
Er was ook een begeleider bij, een man die ik nog altijd bewonder. Hij reed altijd vooraan om de weg te tonen, maar liet zich regelmatig terugzakken tot bij mij. Even kijken of ik er nog was, of het nog ging, een kort woordje, en dan fietste hij weer naar voren om aanwijzingen te geven aan de kopgroep. Het was geen koers, maar er werd flink doorgefietst.
Zoals ik al zei: ik reed altijd achteraan, het was lastig, heel lastig, het was warm, heel warm, het was ver, heel ver. Ik deed mijn best, en ’s avonds: relaxen. En ik raakte er elke dag.
De beklimming
Op een bepaald moment moesten we over een berg, of was het een grote heuvel? De helling was best steil, 15% als ik me goed herinner. Bovenaan zouden we even stoppen om te hergroeperen.
Iedereen vloog omhoog. En ik… ik kwam er wat later aan. Maar zodra je begint, moet je natuurlijk recht in de pedalen. Niet blijven zitten op je zadel maar stap voor stap, trap na trap, rechtop en doorbijten.
Wat het extra lastig maakt is dat je niet weet hoe ver het nog is. Je hoopt telkens dat achter de volgende bocht het einde is.
Groot was mijn verbazing toen ik onderweg de meeste koplopers begon in te halen. Nee, ik was niet als eerste boven. Maar ik was wél één van de weinigen die tot boven aan één stuk fietste. Zonder stoppen, zonder afstappen, volhouden, recht in de pedalen, stap voor stap, en op mijn tanden bijten tot het einde.
En op een bepaald moment… was ik boven aan de stopplaats.
Er waren maar drie andere coureurs voor mij aangekomen. Al de anderen had ik achter mij gelaten. Reisgenoten die te voet verder waren gegaan of onderweg moesten rusten.
En dat… dat is het voornaamste dat me is bijgebleven van die fietstocht in Spanje.
Mijn partner vond het een leuke vakantie. Maar goed, tussen ons is het uiteindelijk niet blijven duren.
Ik heb het gedaan. Ik heb het uitgefietst. En die zegen, die beklimming, die kleine overwinning, maakte het hele avontuur zóveel zoeter.
Het is zo’n dingetje waar ik op latere leeftijd met trots op terugkijk. En nog altijd met plezier vertel.
P.S.
- Wat betreft de verkeerde boeking, dat herinnerde ik mij pas toen ik dit schreef 🙂
- Een leuk boekje over een fietstocht naar Rome vanuit Nederland is De filosofie van de heuvel van Ilja Leonard Pfeijffer. Een aanrader.