Een paar dagen voordat de reis naar India begon, begonnen we natuurlijk na te denken over wat er mee moet en wat niet.
Ik heb me lang geleden eens verdiept in ‘one bag travel’ en daar veel ideetjes van opgestoken. Ik heb er nooit iets mee gedaan, maar het ideeëngoed is wel blijven hangen. Een beetje jaloers op die mensen die ‘echt’ op reis gaan met een kleine backpack (zoals mijn broer).
Aangezien we nu voor de tweede keer naar India gaan, dacht ik: oké, we gaan dat nu toch eens anders aanpakken.
Ten eerste is een van onze doelstellingen om deze keer toch iets dichter te komen bij de Indiase cultuur en er minder uit te zien als een toerist.
Wat nemen we mee?
Zo kom je dus terecht bij: wat nemen we mee?
Op de foto’s van onze vorige reis droeg ik bijna altijd dezelfde korte jeansbroek. Ik had drie broeken meegenomen, maar uiteindelijk vooral één gebruikt.
Dit jaar ben ik van plan om ginder wat kleding te kopen en dus één broek ingepakt. Zo’n linnen lange broek oogt minder toeristisch.
Bij die nieuwe broeken horen ook een paar shirts. Hoeveel meenemen of kopen. Ik heb er alvast minder mee dan vorig jaar.
De inpak-rabbit-hole
En in mijn gedachten duikt dan een praktisch probleem op: een linnen broek wordt opgehouden met een touwtje. Hoe neem ik dan mijn (grote) gsm overal mee naartoe? En mijn portefeuille, en, en,
In zo’n linnen broek gaat dat niet. Dus moet ik nu toch nog een reistasje of schoudertasje meenemen, ja of nee?
Vorig jaar had ik overal een bepaald type rugzak mee tijdens alle uitstappen. Die rugzak was mijn handbagage tijdens de reis waarin ook mijn computer paste. Dus die kan ik nu niet gebruiken omdat mijn huidige rugzak groter is, vanwege een grotere computer.
En zo gaat dat maar door: elke oplossing brengt een nieuw probleem om in te pakken. Altijd dieper in de inpak-rabbit-hole.
Terug naar de essentie
Op een gegeven ogenblik stond de koffer klaar en we zouden die NIET meer opendoen.
Fout: zeker nog twee keer open gedaan.
Op een bepaald moment hebben we de lijn getrokken en alles herleid tot de essentie: centen, paspoorten en visa.
De rest zal zich wel oplossen, want je kunt niet op alles voorbereid zijn.
Onze koffer zit nu alsnog nokvol, wat lijnrecht staat tegenover ‘one bag travel’.
Mijn vrouw ziet het anders.
Zij vindt dat we met onze éne koffer een prestatie hebben geleverd. Extra krultang zit erin, cadautjes voor onze vrienden ginder en dan maar één koffer. Nen dikke proficiat voor ons.