Iedere zaterdag, als ik de krant opensla, zie ik telkens opnieuw hoe de wereld stukje bij beetje uit elkaar valt. Zodanig zelfs dat ik overweeg om ons abonnement op te zeggen, zo deprimerend is het.
En de vraag is dan: wat kan ik eraan doen?
Vorige week zijn Trump en Poetin even rond de tafel gaan zitten. Trump is al langer aan het verkondigen dat hij de arm zal omwringen van Poetin. Wat zien we? Niks natuurlijk. Integendeel.
En dan zie ik de sombere, donkere foto’s over de oorlog in Oekraïne: een oud koppel dat gewond uit een bombardement komt, twee kindjes die worden begraven, een man wiens vrouw is overleden. Pure miserie en op een andere pagina schokkende taferelen uit Gaza.
Oorlogen waar die mensen niet om gevraagd hebben. Gebeurtenissen die wij niet kunnen beschrijven of voelen. We hebben geen idee wat dat is. Voor ons is het een ver-van-ons-bedshow. Totdat we nog eens een paar foto’s zien en langzaam ongevoelig worden.
Politiek, waarheid en groot geld
(Volgens mij): we hadden vanaf dag één keihard moeten terugslaan tegen Poetin. Niet voorzichtig wapens leveren aan Oekraïne, maar meteen duidelijk en volledige steun bieden. Dat hadden we toen moeten doen.
Achteraf, vanuit mijn zetel, kan ik daar nu makkelijk een oordeel over vellen. Maar wat is mijn gedacht waard?
Kortom: ik ben diep teleurgesteld in het systeem.
Onze regering neemt bovendien geen duidelijk standpunt in. Niet nu, niet vijf jaar geleden, niet tien jaar geleden. Niet gisteren en ook niet morgen. Alles gaat gewoon door, omdat het te ver van ons bed is.
Mijn personal trainer zegt over Amerika: “Wat wij te zien krijgen is maar een fractie van de waarheid.” En dat klopt. Maar wiens waarheid? Is het nog mogelijk om neutrale informatie te krijgen? Ik weet het niet.
Wat moet ik nu doen? Wat kan ik nu doen?
Uiteindelijk beslissen de politici. Maar is dat wel zo?
Of is het eerder het grote geld dat achter de politiek zit?
In Amerika is de teerling al lang geworpen. Het grote kapitaal beslist. Hier in België misschien nog niet helemaal. Maar het is een kwestie van tijd.
En Amerika dwingt ons ondertussen wel om naar hun pijpen te dansen, met o.a. de tariefoorlogen.
Voorbeeld: Ik ben zeker dat de deals die nu gemaakt worden als effect hebben dat we veel meer ongezonde voeding verplicht moeten toelaten.
We horen dat niet. Dat wordt niet geschreven. Maar ik ben zeker dat het zal gebeuren, als het al niet gebeurd is.
“En omdat alleen via de politiek er echt iets kan veranderen, wordt dit dikwijls aangegrepen om niks te doen.”
Gaza en hongersnood
Gisteren verscheen een bericht dat de WHO had vastgesteld dat er in Gaza echt wel hongersnood is vastgesteld.
Israël ontkent dat natuurlijk.
Standpunt: “Wat mij ooit is aangedaan, hoe erg ook, geeft mij niet het recht om dat aan iemand anders aan te doen.”
Maar daar gebeurt het wel.
Facebook en beseffen hoe goed we het hebben
Dan sla ik Facebook open. Mensen zitten te kankeren over kleine dingen, niet beseffend hoe goed we het hier hebben. We wonen op één van de beste plekken van de wereld: een plek waar het goed toeven is, waar we nog vrijheden hebben.
Onze vrijheden verdwijnen langzaam, door Europa en door sociale media. Maar ze zijn er. We kunnen nu vandaag nog dingen zeggen en lezen die we binnen vijf jaar niet meer kunnen zeggen of lezen.
Kortom: het is naar de kloten.
En ik denk nu aan mijn kleinkinderen. In welke wereld gaan ze terechtkomen? Zeker niet in een betere dan degene waar we nu in leven.
Kleine acties
Dus ik stel mij opnieuw de vraag: hoe moet het verder? Wat moet ik doen? Wat kan ik doen?
Ik kan mijn bestelwagen volladen en hulpgoederen naar Oekraïne brengen. Of ik kan gaan betogen voor het stadhuis samen met nog 26 man voor Gaza.
De parabel van de zeesterren | Het verschil maken
Op een ochtend wandelt een man over het strand. Duizenden zeesterren liggen aangespoeld.
Hij ziet een jongen die ze één voor één terug in de zee gooit.
De man zegt: “Waarom doe je dat? Er liggen er duizenden. Je kunt er onmogelijk allemaal redden. Het heeft toch geen zin?”
De jongen raapt een zeester op, gooit ze terug in de golven en zegt:“Voor die ene maakt het wel verschil.”
Zo kunnen we ook redeneren. Misschien kan ik één Oekraïense familie helpen, als begin. Of als ik in Mechelen een organisatie kan steunen die Gazanen helpt.
Het zal geen verschil maken voor de grote conflicten. Maar wel voor iemand. En misschien is dat de beste insteek voor mij, voor ons: kleinschaligheid, betrokkenheid.
Geen woorden maar daden | Handelen volgens principes
Geen woorden, maar daden.
Dit valt samen met dit stukje over handelen volgens je principes. Verkondig je iets, handel je er dan ook naar!
Gesprek met Miranda
Ik heb net met Miranda besproken hoe we misschien toch iets zouden kunnen betekenen tussen de grote branden in de wereld. Problemen waar we weinig aan kunnen doen. Maar misschien kunnen we iets betekenen voor iets kleins.
We spraken over Oekraïne, over Gaza. Waar kunnen wij een verschil maken?
Nu, dat zijn woorden. De vraag is: gaan we er ook echt iets mee doen? Gaan we inspanning leveren, al is het financieel? En om dat financiële te bereiken, moeten we een inspanning doen. Het is dus niet afkopen, want dat geld moet ook verdiend worden.
Een concreet besluit
Daarom hebben mijn vrouw en ik besloten om alvast op zoek te gaan tussen onze kenissen naar een kleine organisatie. We hebben een spaarrekening geopend die we voorlopig maandelijks aanvullen, totdat we iemand of iets vinden om te steunen.
Wordt vervolgd.
Reflectie
Onderzoekers vragen zich vaak af: in welk land zijn mensen het gelukkigst? Scandinavië staat meestal bovenaan. Maar eerlijk: als je die vragenlijst überhaupt kunt invullen, leef je waarschijnlijk al in een gelukkig land.
En in die categorie zitten wij. Mijn familie, mijn bubbel. Voor zolang het duurt.
Eerst slechter, dan beter
En zoals ik al jaren denk: het moet eerst slechter gaan, totdat het breekt. Pas dan kan er echt iets veranderen.