Lopende projecten
Welke projecten heb ik momenteel in de steigers staan? Het verbaast me dat ik opnieuw moet kiezen, dat ik nu weer een volgende stap uit mijn lijstje moet bepalen.
Ten eerste: mijn eigen zaak. Die bestaat uit twee grote onderdelen: de verhuur van kamers en de verhuur van appartementen. Op korte termijn heb ik daarin twee projecten: het Albert-project en het Astrid-project. Het Astrid-project ligt me niet zo goed. Het is rendabel en het draait, maar ik doe het minder graag. Ik heb het daarom te koop gezet en ook overnemers gevonden. Alleen: ze hebben geen geld. Wel veel initiatief en goede bedoelingen. Ik overweeg toch om het aan hen over te laten en hen nog een tijd te begeleiden. Maar dat vraagt extra inspanning bovenop mijn huidige pakket. Project één is dus: mijn zaak gedeeltelijk overlaten. Tegelijk blijft er nog altijd het andere deel van de zaak, en voorlopig draai ik beide samen.
Het tweede project is dat van mijn dochter. Zij heeft pas een pand gekocht en ik probeer haar zoveel mogelijk te helpen.
Het derde project is ons boekenproject: In-Via. We bouwen dat rustig uit, stap voor stap. Er is geen haast, maar er moet wel vooruitgang komen. De website moet verbeterd en meer uitgewerkt worden. Misschien groeit dit uit tot een samenwerking met onze partner, die – zoals ik recent hoorde – toch nog zijn boekenwinkel wil opstarten. Daar zou ik graag deel van uitmaken.
Binnen mijn zaak ben ik bewust niet op zoek naar groei op korte termijn. Maar als er zich een opportuniteit aandient, waarom niet? En net nu is er zo’n kans: een pand met potentieel dat nog wat verbouwd moet worden. Ik bekijk en bereken of we erop ingaan en wat de risico’s zijn. Dat vraagt ook tijd en aandacht.
Daarnaast is er nog mijn persoonlijke project: afvallen. Ik ben stevig aan het sporten en dat vergt heel wat mentale energie. Voor mij is dat ook een echt project.
Reflectie en keuzes
Als ik de lijst van projecten zie, ben ik er waarschijnlijk nog een paar vergeten, kleinere. Dan stel ik me de vraag: hoe moet ik daarin manoeuvreren, terwijl ik trouw blijf aan mijn hoofdlijnen? Ik ben sterk overtuigd van de how not how one-filosofie: ik moet het niet allemaal meer zelf doen.
Hoe kan ik die projecten zo organiseren? Hoe kan ik mijn dochter begeleiden zodat ze minder hard hoeft te werken voor een beperkt uurloon, en meer kan verdienen met minder tijdsbesteding? Dat zou haar groeiperspectieven geven. Natuurlijk: als ik in haar plaats stond, zou ik het anders aanpakken. Maar zij heeft andere capaciteiten, andere kennis en een ander netwerk. Zij werkt nu fysiek in de horeca. Misschien moet zij België of zelfs de wereld als markt bekijken. Maar natuurlijk zijn er velen die dat doen. Dus moeten we kijken vanuit haar perspectief, met haar mogelijkheden.
Toch loop ik vaak vast in die redenering. Misschien moet het initiatief gewoon van haarzelf komen. Ik zie daarbij ook voorbeelden in mijn omgeving. Eén van mijn plusdochters heeft jaren geprobeerd om online een zaak uit te bouwen met diensten, maar is ermee gestopt. Mijn vrouw had ook jaren een nevenactiviteit en is er uiteindelijk mee gestopt omdat het te weinig opbracht voor de tijd en energie die erin ging.
Dat brengt me bij een andere reflectie: de verleiding van de new shiny things – de nieuwe, blinkende projecten. In plaats van steeds op zoek te gaan naar het nieuwe, is het misschien beter om mijn bestaande zaak uit te breiden, stabieler en efficiënter te maken. Mijn motto is: haal er zoveel mogelijk uit, maak het sterker, laat het groeien. Misschien is het zelfs geen goed idee om een stuk af te scheiden. Het is nu één geheel. En als ik het toch niet meer voor het geld doe, kan ik beter focussen op groei en efficiëntie, of een ander doel toevoegen. Bijvoorbeeld: streven naar een hoge score en daar voldoening uit halen. Dat vraagt een reeks stappen, maar misschien is dat beter dan mijn energie te steken in een gedeeltelijke overname door anderen.
Kortom: de vraag blijft open.