Ik ken Peter al een paar jaar. Een jonge kerel, al enkele jaren in het vak, met veel goesting om vooruit te komen. Overdag werkt hij voor zijn baas, en na de uren neemt hij nog extra werk aan. Niet bij klanten van zijn werkgever, maar bij mensen zoals ik, die hem via-via hebben leren kennen.
Wat me telkens opnieuw opvalt: Peter werkt hard, rekent eerlijk en schrijft facturen die je gerust “te laag” kan noemen. Hij rekent enkel zijn uren en de onderdelen, geen extra’s, geen marge. Hij wil vooral een goede band met zijn klanten opbouwen.
Toch doet hij zichzelf tekort. Zijn agenda zit ondertussen stampvol, het bewijs dat zijn werk gewaardeerd wordt, maar net daardoor weet ik zeker dat hij gerust meer mag vragen.
Mijn advies aan Peter
Ik zou alvast beginnen met onderstaande initiatieven:
-
Altijd een verplaatsingskost
-
Altijd een basisvergoeding voor gebruik van gereedschap, eventueel te combineren met de verplaatsingskost in één standaardlijn.
-
Geen uurtarief, maar per begonnen kwartier, dat voorkomt discussies en houdt de administratie eenvoudig.
-
Offertes kosten tijd en dus geld, dat bedrag kan in mindering gebracht worden als de klant effectief bestelt.
-
Bij aankomst meteen een bon invullen, dat schept duidelijkheid.
-
Alles afwerken hoort bij de werktijd, inclusief opruimen, gereedschap naar de wagen brengen, en de bon correct afsluiten.
-
Altijd marge rekenen op onderdelen, dat hoort gewoon bij het vakmanschap.
Vooruit willen komen
Peter is iemand die niet stilzit. Zijn werk is degelijk, zijn ingesteldheid sterk. Met bovenstaande initiatieven qua prijszetting kan hij een mooi kwalitatief klantenbestand opbouwen. Klanten die hiermee niet akkoord gaan, ben je beter kwijt dan rijk.
—
Dit heb ik nadien bijgevoegd om er samen één stuk van te maken
Mijn loodgieter is te goedkoop
Vroeger, tijdens mijn werkzaamheden in mijn computerbedrijf, hadden we een technische dienst. Klanten brachten computers binnen voor nazicht. Een veel voorkomende vraag was: Wat gaat dat ongeveer kosten? Ze vroegen een prijs.
Het probleem met computers was dat, zodra we wisten wat eraan mankeerde en een prijs konden geven, het probleem eigenlijk al opgelost was. We konden dus nooit vooraf een exacte prijs geven. We zeiden: Zoveel rekenen we per uur. Mogelijk is het dit bedrag, maar het zal minstens zoveel kosten, omdat er altijd een minimum startprijs en een administratieve kost is.
Er was een minimumprijs, meestal een half uur, dat altijd aangerekend werd. Zelfs als de klant zei: Nee, ik heb hem binnengebracht, maar wil hem gewoon terug. Zodra we hem aanpakten, kostte dat een bepaald bedrag voor administratie, opstarten, rebooten en updates.
Een tweede vraag die we dagelijks kregen: Kan ik erop wachten? Ja, maar liever niet. We waren bezig met herstellingen die twee dagen eerder waren binnengebracht. Hoe zou u het vinden als uw herstelling opschuift omdat iemand anders voor wil?
Daarom hadden we een sneldienst: een duurder tarief, waarbij de herstelling sneller werd ingepland zodra er een slot vrij kwam. Maar ook dat betekende niet dat men erop kon wachten. Wachten was not done. Het mocht wel, maar we konden nooit garanderen dat het een half uur, twee uur of drie uur zou duren.
Communicatie naar de klant was heel belangrijk. Soms duurde een herstelling twee à drie dagen. We werkten er niet fulltime aan, maar zetten iets in gang, deden andere herstellingen, en keerden dan terug. Uiteindelijk stonden er bijvoorbeeld drie werkuren op de factuur. De klant schrok daarvan.
Daarom belden we tijdens het proces: Beste klant, dit is het probleem, het gaat langer duren, mogen we verder? Als we meerdere keren contact hadden gehad, begreep de klant veel beter waarom het zo lang duurde.
Elke herstelbon bevatte bovendien in detail wat we gedaan hadden: updates geprobeerd, mislukt, nieuwe updates, opnieuw geprobeerd, en uiteindelijk opgelost. Dan vroegen we drie of vier werkuren. Zo wist de klant achteraf precies wat er gebeurd was.
Een ander punt: er was een minimumtarief voor het binnenbrengen en bekijken, maar ook bij afwerking werd minstens een uur of anderhalf aangerekend. De ene technieker vond het probleem misschien in een kwartier, de andere had langer nodig. In feite werd de goede technieker afgestraft, omdat hij sneller was. Daarom rekenden we altijd minstens een half uur aan, zodat de prijs niet volledig afhing van toeval. Zaken zijn zaken.
En dan komen we bij mijn loodgieter.
Hier gelden dezelfde punten, maar uitgebreid met verplaatsingen. Een loodgieter heeft veel meer technische tools waarin hij moet investeren. Denk aan de wagen en de verplaatsing. Die kosten veel geld. Je moet transport rekenen, je materiaal rekenen.
Als het in het begin moeilijk is, begin toch met een klein bedrag. Naarmate je ervaring krijgt in geld durven vragen, wordt de drempel lager.