Lieve schattige Elodie,
Je bent gisteren sinds lange tijd nog eens blijven slapen bij Omi.
Hoe leuk was dat!
Zowel voor jou als voor Omi.
Jij samen met Omi in dat grote bed en geen Gaston (je broertje) te zien. Omi had je meegenomen en Gaston vond dat niet leuk. Maar hij vergat het snel, want hij mocht mee met mama en papa naar een zomerbar met een speelhoek. Daar amuseerde hij zich en hij dacht niet meer aan het logeren bij Omi.
Bij Omi was je heel enthousiast. Je hebt al enkele zwemlessen gevolgd en je wilde in het grote bad tonen dat je je hoofd onder water kon steken: op je knieën in het bad, neus dichtknijpen, oogjes toe en blazen. Maar het ging mis. Hoestend en proestend was je teleurgesteld dat het thuis wel lukte en nu bij Omi niet.
Het logeren bij Omi was een bewuste vraag van Omi om mama en papa wat te ontlasten. Ze maken zich zorgen om jou. Het is de laatste vakantie voor je naar een nieuwe school gaat, naar het eerste leerjaar. Je kijkt ertegenop en wil niet naar een nieuwe school.
Iedere avond is het een groot drama om je in bed te krijgen, en te houden, zonder tranen en problemen. Je huilt omdat iets niet goed ligt: de teddybeer, het tapijtje, je dekentje, je kussentje. Dan roep je mama of papa om alles opnieuw te laten rechtleggen. Als je verhaal is verteld en je ingestopt bent, lijkt alles goed. Maar twee minuten later huil je weer: het andere dekentje ligt niet recht, de streepjes kloppen niet. Zo gaat het telkens opnieuw. Er zijn zoveel kleine dingen die niet oké lijken dat je ouders er bijna gek van worden.
Ook overdag merken ze hetzelfde patroon. Als je iets vraagt en een antwoord krijgt, vraag je het opnieuw, en opnieuw. Alsof je het niet wilt horen of niet gelooft. Je blijft doorgaan. Je bent schattig, maar je tranen zijn echt en je volharding groot.
Omi ziet dit ook. Ze maakt zich, samen met je mama en papa, wat zorgen over je gedrag. Zou het een vorm van ADHD zijn, of misschien OCD? Feit is dat ze zich afvragen hoe het verder moet.
Gelukkig kent mama via haar zus een psychologe. Die gaf tips die misschien wat helpen: ’s avonds alles uit je kamer halen waarover jij je zorgen maakt. Geen dekentjes met strepen, geen tapijtje dat scheef kan liggen, geen beer die niet recht zit. Minder storende elementen lijkt alvast een beetje te helpen.
Omi luistert naar podcasts en leest boeken over deze onderwerpen om je gedrag beter te begrijpen en je mama en papa beter te kunnen ondersteunen.
Het logeren bij Omi was dus ook een test: hoe reageer jij daar?
Blijkbaar heb je dit gedrag niet als je bij Liesje gaat slapen, bij de oppas, waar het nooit een probleem is. Thuis wel. Met het vooruitzicht van het eerste leerjaar in de nieuwe school is het dus afwachten hoe je gedrag zal zijn.
Ik zie je minder vaak, Omi ziet je meer. Mijn rol is Omi te steunen, zodat zij op haar beurt je ouders kan steunen. Samen maken we er het beste van.
Een mooie beschrijving van jou zou zijn: een schattig, lief, aandachtvragend prinsesje.
Tot binnenkort
Gust (je plus opa)