Over motivatie (maar dan echt de laatste keer)
Waarom ik met deze blogsite “The IndianSpiceTrail” begonnen ben, weet ik eerlijk gezegd niet meer zo goed. Misschien om iets van een legacy achter te laten. Misschien vanwege Hazel. Ik denk dat ik het ooit heb uitgeschreven, ergens. Maar eigenlijk is beginnen niet het moeilijkste. Het is het volhouden.
En volhouden draait altijd om motivatie. Of nee, beter gezegd: om discipline.
Er is een uitspraak uit een podcast die me is bijgebleven:
“Discipline eats motivation for breakfast.”
En daar kan ik me wel in vinden. Motivatie is een emotie. Discipline is iets anders. Iets steviger. Iets wat blijft wanneer motivatie verdwijnt.
Om dit project vol te houden, haal ik mijn inspiratie eerlijk gezegd vooral uit Seth Godin. Niet alleen zijn boek The Practice, maar ook zijn blogposts, zijn manier van denken, zijn hele stijl. En onlangs hoorde ik een audioboek van hem “Leap First”, dat voelde als een soort voorloper van The Practice. Ook dat was een sterke duw in de rug.
Daarnaast haal ik ook veel inspiratie uit Steven Pressfield, met zijn boek The War of Art en de volgende werkjes.
En dan zijn er nog anderen die me beïnvloeden:
Derek Sivers,
Dan Koe,
Who Not How,
en ja, ondertussen ook Ankur Warikoo.
Wat mij helpt, is het besef dat ik nu een bepaalde drempel gepasseerd ben. Ik kan zeggen: “Ik heb al zoveel stukjes geschreven.” En dat geeft trots. Dat geeft zin om door te doen.
Een extra motivatie, of eerder een kleine vreugde, is de naam van deze blog: IndianSpiceTrail. Die naam had oorspronkelijk een heel andere bedoeling, maar ik blijf het een geweldige naam vinden.
Maar goed. Genoeg over motivatie. Daar is al zoveel over gezegd en geschreven. Misschien moet ik er gewoon over zwijgen.