Soms voel ik mij ongelooflijk goed, en dan gebeurt er iets, en dan begin ik te wenen. Gewoon wenen van contentement. Daarnet had ik het weer.
Tijdens een sessie mindless scrollen op Facebook zag ik een reel uit een serie die ik al kende. Een vrij bekende: hij rolt heel onverwacht een rood tapijt uit voor een voetganger. Die mensen wandelen dan een kleine catwalk over het tapijt. Dit keer rolde hij zijn tapijtje uit voor iemand in een rolstoel, motorisch niet helemaal in orde. Maar de gast in de rolstoel besefte perfect wat er gebeurde. Hij werd over het rode tapijt gereden, en je zag pure blijheid. En ik, ik zal het maar zeggen, ik begon te wenen. Gewoon omdat ik zo blij was voor die mens in die rolstoel op dat rood tapijtje.
De muziek onder dat filmpje was Unstoppable. De meeste van die filmpjes zijn met knappe mensen, exentrieke mensen, verklede mensen. Deze keer gewoon iemand in een rolstoel. En dat raakte mij zo.
Het was niet de eerste keer. Ik zit in mijn zetel, ik zie iets passeren wat ik niet verwacht, iets wat mij raakt, in heel positieve zin. En het rare is dat ik dan begin te wenen. Gewoon.
Op zo’n moment besef ik heel goed hoe goed ik het heb. Miranda en ik zeggen het dikwijls genoeg: we moeten er het beste van maken, want we zitten in de beste bubbel van de wereld en van de tijd. Daar ben ik helemmal van overtuigd.
Toeval?
Unstoppable heeft voor mij een dubbele betekenis. Ik heb pas tientallen reels gemaakt voor onze winkel “In-via Bookshop”, en de muziek eronder is altijd Unstoppable. Dat dat filmpje diezelfde muziek draaide, gaf een extra boost. Alles samen: Unstoppable. Ik, Miranda, mijn kinderen, haar kinderen, Hazel en Aditya, iedereen. We gaan ervoor. We zijn bij de gelukkigste, meest fortuinlijke mensen op aarde.