Lieve, flinke Hazel,
We zijn nu 3 september en het schooljaar is opnieuw begonnen. Je mama is weer aan het werk, en dan komt natuurlijk de planning naar boven: wie gaat er op jou passen als mama en papa moeten werken?
Vava is natuurlijk één van de kandidaten. Maar je mama en papa willen Vava ook wat ontlasten van die toch wel grote taak, als we het al een taak kunnen noemen. Daarom zijn ze op zoek gegaan naar iemand die op jou kan passen op vrijdag, de enige dag dat er overdag geen mama of papa beschikbaar is. Ze hebben al snel iemand gevonden voor de kinderopvang.
Vanmorgen, tijdens het sporten, realiseerde ik me plots dat ik dan op vrijdagen niet op jou zal kunnen passen. En dat betekent ook dat we elkaar plots veel minder zullen zien. Ik ga minder vaak naar Essen, en binnenkort zijn de verbouwingen van jullie nieuwe huisje afgerond. Dan zal het contact nog verminderen.
Ten tweede: ik had me voorgenomen om echt mijn best te doen want het was mijn voorstel om de vaste babysit te worden op vrijdag. Miranda merkte terecht op dat een dagje naar de kinderopvang goed is voor een kind, nieuwe vriendjes, andere regels, andere voeding, nieuwe bacteriën, enzovoort. Het is eigenlijk alleen maar positief.
En toen bedacht ik: als ik op jou wil passen, is dat misschien eerder vanuit mijn eigen egoïsme, en niet zozeer het beste voor jouw ontwikkeling en groot worden. Dat besef kwam wel even binnen.
Ik dacht ook aan een filmpje dat ik onlangs zag op sociale media, over de opvoeding van kleine kindjes zoals jij. Daarin werd gezegd dat we vaak denken dat kinderen zo snel mogelijk naar de opvang moeten, terwijl eigenlijk de band tussen mama en kind in de eerste drie jaar het allerbelangrijkste is. Nu, ik ben natuurlijk niet je mama, en ook niet je papa, maar het komt wel heel dichtbij.
Goed, geen potten gebroken, het beste voor jou is om naar de opvang te gaan. Dan moet ik maar wat meer moeite doen om jou te zien, en dus wat vaker afzakken naar jullie nieuwe huisje in de week of weekend.
Maar, zoals zo vaak, is het nooit de eerste indruk die bepalend is. Je mama merkte op: “We gaan vrijdag opvang doen, maar van woensdag op donderdag, als jij Vava zou kunnen babysitten, dan heb ik een vrije avond om door te werken voor school.”
En ja, natuurlijk was ik kandidaat! Dat zou zelfs nog beter zijn dan van donderdag op vrijdag. Van woensdag op donderdag past perfect. Mijn weekend met Miranda blijft vrij, ik zie jou wekelijks, jij kan blijven slapen, en ik kan op mijn manier toch een beetje bijdragen aan je opvoeding.
Dus dat belooft goed uit te draaien. Fingers crossed.