Babysitting in het digitale tijdperk
Vanavond mag ik weer eens babysitten op mijn kleindochter. Een mooie kans om mijn dochter een vrije avond en nacht te gunnen, want Hazel blijft ook slapen. Ik heb dus alle tijd om met haar één op één mee bezig te zijn. Met heel veel plezier, vreugde en liefde doen we dat.
Hazel is altijd goedgezind, lacht zich door de dag en is aanstekelijk vrolijk.
Maar soms wordt ze natuurlijk ook wel eens lastig. Omdat ze moe is of gewoon niet altijd zin heeft in mijn aandacht. Dan stel ik mezelf de vraag: zou ik de tv opzetten? Ja of nee?
De verleiding van het scherm
Ik heb het gedaan, en het is verbijsterend om te merken hoeveel aandacht de tv krijgt.
Haar aandacht schakelt direct naar dat grote scherm: veel kleuren, veel bewegingen, vrolijke muziek. Ze is er helemaal door gefascineerd. Het is begrijpelijk, maar is het wel een goed idee?
Mijn probleem is dit: is het toch niet beter om met je kleinkind één op één bezig te zijn?
Want de tv opzetten is gemakkelijk. Dan heb je wat meer tijd, het is veel relaxter en je kan zelf even op je eigen kleine schermpje kijken.
Waar ligt de grens?
Nu is het ‘nog maar’ de tv met kinderprogramma’s. Maar binnen de kortste keren wordt het een klein schermpje tijdens verplaatsingen. Een gsm hier en een tablet daar en de trein is vertrokken, vooral voor ons gemak.
En dan verwijs ik even naar dit andere tekstje: het is onmogelijk om te winnen van de slimste koppen ter wereld die over de grootste budgetten beschikken als het gaat over aandacht …
Deze experts zijn er specifiek op gericht om kleine kindjes verslingerd (verslaafd?) te maken aan social media en filmpjes. Niet alleen de kleintjes, ook de grote kinderen natuurlijk.
Dilemma
Dus mijn vraag is: ga ik hiermee al zo vroeg door de bocht? Ze is nu ongeveer 9 maanden oud, en de tv opzetten is zo gemakkelijk. Ik begrijp iedere mama en papa perfect die dat doet.