Mijn allerliefste Hazel
We zijn nu half juli 2025. Nog twee weken, en dan ben jij letterlijk tien maanden oud. Sinds een week kan je kruipen. En we kijken er al naar uit dat je binnenkort je eerste stapjes zult zetten. Onzeker, met vallen en opstaan, en dat gaat zo leuk zijn!
Die eerste stapjes… dat zijn ook je eerste stappen weg van mij. Weg van ons, je ouders. Het zijn de eerste stapjes in de wijde wereld. Het begin van het einde, zoals ze zeggen.
Ik heb geen grote poëtische woorden om dat te beschrijven, maar terwijl ik dit inspreek, besef ik hoe bijzonder dit moment is. Voor jou is dit het begin van je ontdekkingstocht in die grote, open wereld. En ik hoop dat ik je nog lang mag begeleiden op weg naar het volwassen worden.
Voor mij is het tegenovergestelde waar: ik ben nu blij met elke stap die ik nog zet. En ik hoop dat we nog veel stappen samen mogen zetten. Maar op een dag komt er een moment dat het mijn laatste stappen zullen zijn.
Ik heb daarnet wat op Instagram zitten scrollen, en opnieuw werd ik geraakt door hoe slim die systemen zijn. Een klein zijsprongetje… Ik hoop oprecht dat die systemen verboden worden tegen dat jij ermee in contact komt. Ze zijn zó ongelofelijk slim.
Volgens mij voelen die algoritmes en AI-instellingen letterlijk aan hoe iemand zich voelt die voor het scherm zit. Ik ben een paar keer blijven hangen bij filmpjes over kleine kinderen, over grootouders… en ja, dan word je gevoed. En ik heb daar echt een half uur zitten huilen. Huilen van geluk. Van dankbaarheid om mijn situatie.
Ook al zit ik hier alleen in Mechelen, ik heb net wat kamers gedaan, Miranda is nog aan het werk in Essen, toch kwamen die filmpjes zo binnen. Ze raakten me diep. Maar het was een positieve ontlading, honderd procent positief.
Ik vraag me af wanneer jij dit ooit zult lezen. Misschien op je achtste. Of je zestiende. Of je vijfentwintigste. Hopelijk op meerdere momenten, telkens met andere ogen en vanuit andere gedachten.
Elke fase in je leven die jij nu doormaakt, is voor ons een wonder om te zien. Elke fase is nieuw, spannend, prachtig… maar tegelijk ook de laatste van die fase. Je kon eerst niet kruipen, en nu wel. Je krijgt nu vaste voeding. Binnenkort zijn de papflessen weg. Alles verandert zo snel.
Daarom heb ik me voorgenomen om bij elke gelegenheid die ik krijg op jou te passen. Nu is dat nog babysitten. Straks wordt het oppassen. En daarna… ja, dan blijf ik ‘oppassen’. Totdat het ophalen en afzetten wordt. En verder, als we het helemaal doortrekken… komt er misschien een moment dat er op míj gepast zal moeten worden.
Maar goed, dat is nog ver weg. Er is nog zoveel tijd. Ik ben nu 65. Als ik er nog 20 jaar bij mag doen, dan ben ik 85 – hopelijk ben ik dan nog een beetje scherp, hopelijk nog bewust van wat er gebeurt.
En jij? Dan ben jij een volwassen vrouw van 20. En tussen nu en dan ligt er nog zóveel moois, zóveel positiefs. Voor jou, en voor ons samen.
Ik ben zo blij dat je er bent.
Dikke kussen van vava x