Ik luister nu voor de 2de keer naar The Ultimate Jim Rohn Library, een Amerikaanse spreker uit de vorige eeuw, de leermeester van Tony Robbins. Hier een eerste stukje van zijn speech over de bibliotheekkaart als referentie. Het tweede, over discipline, staat in Discipline | Jim Rohn en de push-ups. Eerst de speech zelf, in mijn vertaling. Daarna wat ik eruit haal.
De speech (Jim Rohn, uit The Ultimate Jim Rohn Library, mijn vertaling en samengevat)
Raad eens hoeveel mensen een bibliotheekkaart hebben. Alle wijsheid van de wereld ligt daar, om je leven te veranderen op elke manier die je wil. En wat kost zo’n kaart? Niets. Gratis, dat is: gemakkelijk. Gemakkelijker dan gratis bestaat niet. Alle wijsheid van de wereld, om je leven te veranderen, spiritueel, sociaal, persoonlijk, financieel en op elke andere manier. Ze leert je hoe je rijk wordt, machtig, verfijnd, gezond, invloedrijk. Hoeveel mensen hebben zo’n kaart? Drie procent. Zevenennegentig procent doet de moeite niet. En iedereen is er snel bij om de regering de schuld te geven, hun bedrijf, het beleid, de loonschaal. Doe de moeite om bij de drie procent te gaan horen. Mijn raad voor vandaag: stap weg van de 97 procent. Praat niet zoals zij praten, doe niet wat zij doen, ga niet waar zij gaan, specialiseer je niet in wat zij doen. Gooi het lijstje schuldigen weg en neem het zelf in handen. Begin een nieuw leven.
Is het echt zo simpel als een bibliotheekkaart halen en bij de drie procent gaan horen? En het antwoord is: natuurlijk! Zo gemakkelijk is het. Zo simpel, niet ingewikkeld.
Wat ik eruit haal (interpretatie, extra)
Rohn praat zoals een boer uit Idaho praat, waar hij opgroeide: traag, simpel, en elke zin is raak. De bibliotheekkaart is maar het beeld. Het gaat over de drie procent die de moeite doet, en over de 97 procent die liever een lijstje schuldigen bijhoudt. Gratis is niet het probleem; zelf moeite doen is het probleem.
En ik
Ik had zo’n kaart. In mijn jeugd was ik geen sporter, ik was het stillere type, lezen was mijn ding. Ik was een vaste bezoeker van de bibliotheek in ons dorp, daar haalde ik de cowboyverhalen en later de eerste sciencefiction (zie Science-Fiction fan). Niemand bracht die boeken aan huis. Je moest ze gaan halen, met je kaart, en op tijd terugbrengen.
Rohn sprak dat uit in de jaren tachtig. De bibliotheek van vandaag staat niet meer in het dorp, ze staat op internet en heet YouTube. Elke lezing, elke podcast, elke samenvatting van elk boek dat ooit geschreven is, staat daar. Rohn zelf staat daar, uren aan een stuk. Gratis, nog altijd. Ik begin zelf meestal daar: eerst via Google of YouTube een korte inhoud zoeken, kwestie van tijd te sparen (zo deed ik het al bij Getting Things Done in 2023). Het verschil met vroeger is dat je zelfs niet meer buiten moet. De bibliotheek-kaart is je telefoon.
En toch. De drie procent van Rohn zijn niet de mensen met een internet-abonnement, dat heeft iedereen. Het zijn de mensen die de moeite doen om er iets mee te doen. En daar wringt het, ook bij mij. Op dezelfde YouTube waar Rohn staat, staan ook de katten en de brainrot, en ik ben daar dikwijls slachtoffer van. Ik begin bij een lezing en een uur later zit ik ergens waar ik niet wou zijn. Dat is geen toeval. De slimste mensen ter wereld, ingenieurs, psychologen, dataspecialisten, werken voltijds aan manieren om mijn aandacht te vangen en vast te houden; ik schreef daar al over naar aanleiding van Ankur Warikoo, in Kan wilskracht Big Tech weerstaan?. Winnen tegen het grote geld en zijn specialisten, op wilskracht alleen, is bijna onmogelijk.
Dus nee, ik hoor niet bij de drie procent. Ik moet er elke dag opnieuw moeite voor doen, en sommige dagen lukt het niet.
Over de tweede les uit dezelfde speech, discipline en de push-ups van vijf naar vijftig: zie Discipline | Jim Rohn en de push-ups, en mijn eigen Push-ups van 2022.