Links op mijn bureau heb ik een stapeltje met papier en mapjes. Een soort ’to do’ stapeltje dat hoort bij mijn ’to do’ lijstje in mijn computer.
Mijn voornaamste ’to do’ lijst is mijn inbox in Outlook. Twee inboxen eigenlijk: mijn privé inbox en de inbox van mijn Short Stay Business account. Al wat daarin staat is semi-dringend. Plus nog een paar submappen die ‘op te volgen’ en ‘kort to do’ heten. Noem het gerust overblijfselen van GTD, ‘Getting Things Done’ van David Allen. Zie mijn andere stukje hierover.
Ik herinner mij nog duidelijk een avondcursus over management of tijdsmanagement, waar we uitleg kregen van een wijs iemand met een lange witte baard, stijl Sadhguru. Sadhguru was me toen trouwens helemaal onbekend, net zoals GTD en alles wat met zelfontwikkeling te maken had. Zaken waar ik nu mee bezig ben en waar ik vooral spijt van heb dat ik ze niet vroeger ontdekt heb.
Maar ja, vele van de huidige bestsellers waren toen nog niet geschreven. ‘Atomic Habits’, ‘Psychology of Money’, ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’, ‘4-Hour Workweek’ – dat zijn allemaal recente boeken. Natuurlijk bestonden ‘The Power of Now‘ en ‘Think and Grow Rich‘ al wel, maar die waren niet aan mij besteed.
Een lange intro voor het volgende:
Het boekje ‘Eat That Frog’ is ook zo’n all time klassieker. De titel spreekt voor zich, maar hier is een korte inhoud. Zeker eens kopen: je leest het op één avond uit en het zet je aan het denken.
“Eat That Frog!” van Brian Tracy is een boek over tijdmanagement en het overwinnen van uitstelgedrag. Het adviseert om elke dag te beginnen met je moeilijkste en belangrijkste taak (‘de kikker eten’) om productiever te zijn. Het boek biedt praktische technieken voor prioritering en efficiëntie.
Om terug te komen op die stapel documenten en die avond-cursus van de ‘Sadhguru lookalike’: Hij vertelde over een interessante test die ze bij managers hadden uitgevoerd. Het experiment was eigenlijk verrassend eenvoudig, maar onthullend. Ze vroegen aan een groep managers om gedurende een maand één simpele regel te volgen: elke keer als ze een document van hun ’to-do’ stapel namen, er naar keken en besloten om het toch maar later te behandelen, moesten ze een stip bovenaan het document zetten.
Na een maand was het resultaat schokkend. Sommige documenten zagen eruit als een connect-the-dots puzzel – vol met stippen. Wat bleek? De ‘moeilijke’ documenten, die net wat meer denkwerk of een lastig telefoontje vereisten, werden keer op keer opgepakt en weer teruggelegd. Een beetje zoals de mazelen, zei hij toen met een glimlach, maar deze ‘uitslag’ was een symptoom van chronisch uitstelgedrag.
Het meest verontrustende was dat juist de belangrijkste documenten – denk aan strategische beslissingen of gevoeligere personeelszaken – vaak de meeste stippen verzamelden. Precies die taken waar Brian Tracy zou zeggen: “Eat That Frog!”
Dit simpele experiment legde genadeloos bloot hoe we allemaal de neiging hebben om moeilijke beslissingen en taken voor ons uit te schuiven, terwijl ze alleen maar zwaarder gaan wegen op onze schouders – en op ons geweten.
Vandaar de kop van die stukje. Een kikker met mazelen.
Nog een fijne dag.