Vóór Diesel
Nog vóór ik van mijn vrouw mijn Diesel-horloge kreeg, had ik natuurlijk al andere horloges. Die dateren uit wat ik mijn Barcelona-tijd noem. De periode van de BMW Z4, Barcelona, scherp staan, dat soort dingen.
Ik was toen een beetje into horloges. Niet fanatiek, maar ik verzamelde wel af en toe magazines over horloges. Ik zocht, keek, vergeleek.
Het gouden horloge
Op een bepaald moment wilde ik een echt mechanisch horloge. Geen quartz, iets echt. Na veel opzoeken, vergelijken en blijven zoeken ben ik uiteindelijk beland bij een bepaald model van Tissot.
Binnen dat model ging ik dan weer verder zoeken naar de juiste kleurencombinatie. Alles moest kloppen. Het was moeilijk kiezen tussen de 2 laatste contenders. Uiteindelijk koos ik voor een model met rode accenten.
Maar op het allerlaatste moment, vlak voor ik bestelde, twijfelde ik en koos ik toch voor de andere kleur. Goudkleurige kast, goudkleurige wijzers, ook heel mooi, heel stijlvol, zoals je hieronder kunt zien.
Tot het horloge arriveerde.
Teleurstelling
Het zag er allemaal goed uit, behalve één detail: je kon de tijd bijna niet aflezen. Het contrast tussen wijzers en achtergrond was zó laag dat je bij beperkt licht moest zoeken naar de tijd.
Het was een teleurstelling. Een heel mooi horloge, maar ik had spijt. En die spijt zat diep. Ik was boos op mezelf. Ondanks het feit dat het objectief gezien een mooi horloge is. Iedereen vond dat. Alleen: ik kon er niet goed op kijken.
Dubbele pech
En dan gebeurt het volgende. Dat horloge, voor mij toch een dure aankoop, valt op de grond. Het valt op een dusdanige manier dat het glas, dat ultra sterk en krasvrij zou zijn, toch is gebarsten.
Ik breng het binnen bij de juwelier, alles wordt hersteld. Even later valt het opnieuw. En opnieuw is er een barst. Klein. Alleen zichtbaar als je het weet.
Wie ziet het? Ik natuurlijk.
Maar goed. Hieronder zie je een foto van het horloge zoals het er nu uitziet: heel mooi, ik ben er nog altijd trots op, maar toch… jammer van de kleuren, jammer van mijn beslissing, jammer van de valpartijen.
Het ongeveer-horloge
Totaal iets anders. In dezelfde periode heb ik ook een ongeveer-horloge gekocht.
Ik zag het in een folder of magazine. Het had maar één wijzer.
Inderdaad. Slechts één wijzer. En toch geeft het perfect aan hoe laat het is. Je moet alleen een beetje raden. Het is dus een horloge dat het ongeveer juist aangeeft. En dat vond ik fantastisch.
Ik was het bijna volledig vergeten tot ik het onlangs terug zag liggen. Batterij natuurlijk volledig plat. Allicht tien jaar oud.
Ik ga proberen hem terug werkende te krijgen. Misschien geef ik het iemand cadeau. Of misschien hou ik hem zelf. Dat zien we nog wel.
Mijn collectie
- Ik heb Tissot met foute kleuren.
- Ik heb een ongeveer-horloge.
- Ik heb nog reeks oudere modellen
- Eentje op zonne energie en verbonden met een centrale zendmast
- En ik heb de horloges die ik van mijn vrouw heb gekregen.
