Laatste bestraling en nieuwe toekomstvragen
Het is nu ochtend en zo dadelijk heb ik mijn laatste bestraling. Hopelijk mijn laatste bestraling ooit.
De laatste dagen, weken, maanden zelfs, denk ik steeds vaker na over mijn toekomst. Ik denk niet dat dat te maken heeft met die bestralingen, eerder met mijn leeftijd en de situatie waarin ik mij bevind.
De voornaamste vraag die ik mij stel is: wat moet ik nog doen? Of beter gezegd: wat wil ik nog bereiken? Wat zijn mijn prioriteiten?
Mijn prioriteiten?
Als ik over mijn prioriteiten nadenk, dan komt er toch altijd iets bovendrijven: ik wil heel graag terug een lager gewicht bereiken. Dat wil zeggen, geen buikje hebben …
Daarnaast wil ook nog iets zakelijks realiseren. Iets voltooien. Of misschien zelfs iets nieuws starten. En daar twijfel ik enorm over.
Mijn kleindochter Hazel goed leren kennen naarmate ze opgroeit, dat spreekt voor zich. Dat is een evidentie.
Maar een nieuwe zaak starten? Of mijn bestaande zaak verder uitbouwen? Ik weet het echt niet.
Mijn eigen filosofie
Mijn eigen filosofie is de volgende: als je een zaak start, heb je een paar jaar nodig om die echt op gang te krijgen.
Gezien mijn nog heel goede persoonlijke toestand, ik ben gezond, fit, ik heb alles wat ik wens, afgezien van een kleine handicap door die operatie…, die bestralingen en die hormonen… Verder ben ik nog supergoed. Dus ik heb nog alle kansen om iets op te bouwen.
En dan stelt zich de vraag: wat?
Of misschien een andere vraag: waarom niet mijn bestaande zaak optimaliseren en uitbreiden? Of misschien zelfs beide?
Artificiële Intelligentie of niet?
Als ik trouw wil blijven aan mijn eigen gedachtegoed, dan kan het eigenlijk niet anders: als ik nog iets nieuws begin, moet dat te maken hebben met artificiële intelligentie. AI dus.
En terwijl ik dit hier aan het inspreken ben, komt er nog een andere les boven: de beste investering is investeren in jezelf.
Dus als ik geloof in AI, dan moet ik studeren over AI. Mijn weg daarin zoeken. En dan misschien nog iets starten of realiseren met AI.
Twijfels en beeldvorming
De achterliggende gedachte is simpel. Ik ben nu 65.
Ik wil niet eindigen als die oude man die ‘nog met iets bezig is’. Waar iedereen meewarig naar kijkt: “Hoe gaat die dat nu nog klaarspelen op zijn leeftijd? Is dat nog mogelijk?”
En dan zo wat laten begaan, zodat ik nog wat bezig ben.
Daar wil ik echt niet in vervallen.
En die gedachte werpt toch wat donkere wolken boven mijn ideeën om nog een zaak te starten.
Ik kan natuurlijk altijd mijn bestaande zaak nog proberen uit te breiden of te verfijnen. Dat is trouwens iets dat ik nu ook al doe. Vooral met de insteek om die later te kunnen verkopen als een goed geoliede, nette en renderende machine.
Een overzicht van het leven
Al vele jaren maak ik een soort diagram van de toestand in mijn leven. Dat heet letterlijk ‘My Life’.
Ik heb die nog van vroegere jaren. Daarin staan alle belangrijke items van mijn leven:
-
Hoe zit het met mijn gezondheid?
-
Hoe zit het met mijn sport?
-
Hoe zit het met mijn vrienden?
-
Hoe zit het met mijn werk?
Dat geeft een overzicht. Zo kan je mooi zien hoe je geëvolueerd bent.
Miranda en ik hebben een gelijkaardig diagram gemaakt voor ons samen, met daarop onze belangrijkste zaken:
-
Hoe zit het met onze vrienden?
-
Hoe zit het met onze toekomst?
-
Hoe zit het met ons werk?
-
Hoe zit het met sport?
-
Hoe zit het met onze dromen en doelen?
Dat is een mooi overzicht om nu en dan eens over te praten. Om jezelf op scherp te stellen. Om te weten waar je nu eigenlijk mee bezig bent en waar je naartoe wil.
Wat willen we nog bereiken?
Mijn idee nu is om dat diagram eens te bekijken vanuit een ander oogpunt: wat willen we nog bereiken? Wat zijn onze prioriteiten?
Dat is niet hetzelfde als wat de situatie nu is, maar vaak in grote lijnen wel verwant.
Wat zijn onze prioriteiten? Wat zijn onze doelstellingen?
En dan van daaruit terugwerken naar vandaag. Kijken welke concrete stappen je vandaag kunt zetten om die doelen te bereiken.
Geleefd worden of bewust leven
Waarom denk ik dat? Omdat ik veel te vaak het gevoel heb dat ik word geleefd.
Mijn dag begint, ik doe dit, ik doe dat, mijn werk komt eraan, ik doe nog wat verder… En dan is het avond.
De week is voorbij. De maand is voorbij. Het jaar is voorbij.
En we hebben nergens bewust naartoe gewerkt.
Op het einde van het jaar kunnen we dan alleen maar zeggen: “We hebben een gezellig jaar gehad.”
Maar niet: “Kijk eens wat we bereikt hebben.”
Of: “Hier zijn we nu echt trots op.”
Moeten we nog iets bereiken?
De vraag is natuurlijk: moeten we dat nog doen? Moeten we nog iets bereiken? Moeten we nog iets afvinken?
En daar zijn we terug aan het begin.
Ik zit in twijfel. Welke stappen moet ik nemen? Moet ik nog iets bereiken? Wat wil ik nog bereiken?
Of moet ik gewoon tevreden zijn met elke dag een gezond leven, een beetje werken, een beetje bezig zijn?
Maar dan val je al snel terug in die idee van: als ik de hele dag lig te scrollen en ik ben daarmee akkoord, dan heb ik ook een rustig leven gehad…
Zolang ik mijn gezondheid en mijn andere prioriteit, mijn gewicht bijvoorbeeld, niet uit het oog verlies.
Het beestje in mij
Maar waarschijnlijk heeft het ook te maken met het beestje in mij.
Ik wil nog iets bereiken. Ik wil nog iets doen. Ik wil nog iets hebben om trots op te zijn.
Natuurlijk is mijn kleindochter Hazel zien opgroeien een belangrijk iets.
Maar ook dat kan ik alleen ondergaan. Ik kan enkel de momenten meepikken.
Ik kan niet kiezen wanneer ik Hazel zie, hoe dikwijls ik haar zie, hoe ik haar zal opvoeden. Ik ben maar een extra hulp in hun leven. Hopelijk wel een belangrijke.
Tot slot: mijn prioriteiten
Dus, wat zijn mijn prioriteiten? Wat zijn mijn doelstellingen?
Eigenlijk zijn dat er niet zoveel.
Ik land telkens bij deze drie:
-
Mijn gewicht op orde krijgen
-
Studeren in AI
-
Mijn bestaande zaak fine tunen, inwerken en klaarmaken om te verkopen
Dat laatste hoort trouwens ook bij mijn dagdagelijkse fysieke routine.
En zo is de cirkel rond.