Meenakshi-tempel
Achteraf gezien blijkt dat we helemaal verkeerd geïnformeerd waren. We hadden namelijk overal gelezen en gezien, op YouTube, dat er lange wachtrijen en drukte zouden zijn. Maar dat geldt alleen voor Hindoes, niet voor westerse bezoekers, die namelijk niet tot in het Hindoe-heiligdom mogen komen.
We waren ook van plan om meerdere keren te gaan kijken, en dat rustig te doen. Daar is niets van in huis gekomen, ook omdat we pas de laatste avond van ons verblijf in Madurai de tempel bezochten.
We hebben het wel rustig gedaan, ergens gaan zitten en kijken naar de mensen.
En daarbinnen hebben we eigenlijk weinig meegekregen van onze gids. Maar de meningen verschillen daarover tussen mij en Miranda.
Pas achteraf herinnerde ik mij die “1000 pillars”, waar we ook niks van gezien hebben, laat staan iets over gehoord van onze gids.
Misschien was dat afgesloten voor de lopende verbouwingen?
De ceremonie in de tempel
Dat was echt een mager beestje. Op de video van Joanna Lumley hadden we gezien dat die dagelijkse rondgang toch wel spectaculair was, en zo hadden we het ook gehoopt en gelezen, dachten we.
Ze kwamen voorbij, misschien zes man, wat gerommel, een koe voorop, en dat was de ceremonie.
Score
Als gebouw: indrukwekkend groot en fantastisch.
Acht op tien voor de tempel op zich.
Maar in vergelijking met onze verwachtingen: maximum een zeven.
Madurai in het algemeen
Streetfood-uitstap, extra tempels, marktjes. We zijn rap tevreden.
Hotel: The Gateway. Schoon hotel. Een beetje afgegaan, maar oké. Het was niet nieuw.
Score
Globaal gezien: zeven is te weinig, negen is te veel, dus een 8 op 10.
Totale India reis
“Meer lokaal zijn”
We hoopten op een beetje meer connectie met de lokale bevolking.
Maar we moeten dat wel zien in het licht van het feit dat we overal rondgereden werden door een persoonlijke taxidrijver, in een luxe, airconditioned taxi. We moesten over niks nadenken. Hij reed ons waar we naartoe wilden, wanneer we dat wilden.
En we hebben zelfs niet gevraagd om ergens onderweg te stoppen.
Dus van het “meer lokaal zijn” is niks in huis gekomen.
We hebben geen enkel openbaar transport genomen. Vorig jaar hadden we dan nog de trein genomen, maar nu helemaal niet. Niks lokaal, niks openbaar.
Kleding: “minder toerist” en wat dat met mij deed
Vorig jaar, tijdens onze eerste reis naar India, stond ik op bijna alle foto’s in een korte jeansbroek en afwisselende T-shirts. Mijn voornemen was om dit jaar er minder als een toerist uit te zien.
Na wat over-en-weergebabbel werd beslist: direct als we ginder zijn, gaan we een aantal witte linnen broeken en linnen hemden kopen, zodat ik helemaal in het wit zou zijn.
Zo gezegd, zo gedaan, en eerlijk: ik voelde me goed in die witte kleding, minder een toerist.
Gewoon om aan te duiden wat kleding kan doen met het gevoel dat je zelf hebt.
Miranda vond het ook leuker. De foto’s zijn ook leuker.
Ook Miranda droeg bijna altijd kleding “Indian style”.
Houseboat
Verwachtingen, rust en stilte. En nog eens meer rust en stilte.
En een beetje romantiek ook.
De boot leek wat breder en groter dan vorige keer, maar had maar één slaapkamer.
Twee mensen aan boord: een kapitein en de kok. De kok, of helper, deed heel erg zijn best, maar we verstonden er echt heel weinig van en hij vertelde ook graag. Dus wij maar knikken en proberen te begrijpen waarover het ging.
Hij had het zelf ook door na een tijdje, denk ik.
De foto’s van de boot die we vooraf ontvangen hadden, waren mooie foto’s en ze waren wel degelijk van deze boot, of van dit type, maar wel uit een andere periode. Mooier dus.
Backwaters en open meer
Reeds vorig jaar had ik meerdere foto’s gezien van zo’n houseboat op een groot open, weids meer, iets wat we vorig jaar niet hadden meegemaakt.
Ik had gevraagd om dit keer op dat open meer te kunnen aanleggen.
Dat hebben we gedaan, maar er is niet veel te zien. Het varen door de kanalen van de backwaters is mooier en interessanter: je hebt altijd een wijzigende scenery, boten die passeren, enzovoort.
Food
Veel te veel en lekker natuurlijk. Uiteindelijk hebben we gevraagd om de helft te krijgen van wat ze gepland hadden.
De eetplaats was dit keer binnen. Je voelt niet de bries door je haren, maar die van de noodzakelijke ventilator. Een beetje een tegenvaller die we hadden kunnen verwachten: we hadden beter naar de foto’s moeten kijken.
Valentijn
In onze reisbeschrijving stond letterlijk dat ze de kamer zouden opmaken “Valentine style”. Want we waren van plan om met Valentijn ons op te kleden voor dinner.
Toen we rond de middag op de boot stapten, was er echter nog niets te zien. Er werd met geen woord aan Valentijn gerefereerd.
Onderweg merkten we dat de boot ergens aanlegde om iets te kopen, wat een taartje uit een doos bleek te zijn, en onderweg werden er bloemen vanuit een andere boot gegooid.
Het prima resultaat zie je op de foto’s. Opgekleed, taart en foto’s.
India, dat is overal foto’s van nemen…
Review van een review
Lees hier meer.
Fort Kochi
Eén van onze uitstappen met Francis en Annett bracht ons naar Jew Street, de Joodse buurt met de oudste synagoge van Kochi — en mogelijk zelfs van het hele continent. Iets dat we vorig jaar gemist hadden.
We hebben die uiteraard bezocht.
Wat ook opviel: dit was de eerste verkeersvrije straat die we in Kochi tegenkwamen. Enkel voetgangers, en voor bijna 100% toeristen.
Vanuit de Joodse buurt zijn we verder gewandeld naar een museum om de hoek, waar we vorig jaar al eens voor een gesloten deur gestaan hadden.
Het is een museum over de geschiedenis van Kochi, en we zagen veel gelijkenissen en foto’s die we herkenden uit het Hill Palace Museum dat we eerder met Geetha bezochten.
Opvallend genoeg moest Annett toegeven dat ze, ondanks de jaren dat ze in Kochi woont, daar zelf nog nooit binnen was geweest. Het was dus ook voor haar de eerste keer.
Wat we leuk vonden: de sporen van de oude Nederlandse koopvaardijmaatschappijen die hier vroeger actief zijn geweest. Oude Nederlandse teksten en namen, nog altijd goed leesbaar.
Nu zijn we eerlijk gezegd niet de grootste museumgangers. We zijn er op een drafje doorheen gegaan. Het was niet zo boeiend en heel erg warm binnen.
Princess Street
En dan was er nog Princess Street, ook iets dat we vorig jaar gemist hadden. Heel toeristisch: kraampjes, kraampjes en nog eens kraampjes.
We passeerden er een bordje van een boekenwinkeltje en besloten toch eens te gaan kijken. We waren natuurlijk direct verkocht. We waren niet van plan boeken mee te nemen, maar we hebben er uiteindelijk toch enkele gekocht. Hoe kan het anders?
In die straat wilden we ook een souvenir kopen. Natuurlijk gaan de prijzen voor toeristen sowieso maal twee of drie, dus je moet onderhandelen.
We hebben daarom aan Francis beschreven wat we wilden en hij is dan als “insider” gaan onderhandelen. Hij heeft zo een speciale bel gekocht voor 1000 roepies, die we normaal gezien voor minstens het tweevoudige zouden gekocht hebben.
Extra Koffer
Al gauw hadden we door dat we niet zonder extra koffer zouden kunnen terugkeren naar huis omwille van de talloze cadeaus die we voor de mensen in België hadden meegekregen.
Ergens onderweg stopte Francis en ging alleen een winkel binnen.
Hij bleek die man te kennen en de deal was snel geklonken.
We kochten een koffer voor 2800 roepies, ongeveer €28, met een ticket van 8900 roepies. De verkoper: “Dankzij Francis heb ik je 75% korting gegeven.”
Wij hadden mogelijk kunnen onderhandelen tot 40 of 50% korting, max.
Chinese visnetten en vuil
In de buurt van Princess Street is de drukste toeristische plaats van Fort Kochi en hebben we nog wat gewandeld langs de talloze kraampjes en de vele Chinese visnetten.
Wat ons daarbij opviel, was hoe vuil het was.
Onderweg merkten we wel dat mensen hun eigen stalletje of winkeltje probeerden proper te maken. Ze kuisen letterlijk alles rondom hun eigen plekje op, om het vuil vervolgens een meter verderop te laten liggen.
Ook tijdens onze streetfoodtour. We kregen iets te eten in papier. Toen het eten op was, zochten we naar een vuilbak. De verkopers gebaarden ons duidelijk: gooi het maar op straat…
Dat is blijkbaar typisch India, zeker in de steden die we gezien hebben. Overal is het hetzelfde verhaal.
Hoogtepunten
Mensen boven “events”
Als we terugblikken op de hele Indiareis, waren de toppunten vooral de momenten van het terugzien van mensen. En dan het gevoel van gastvrijheid.
En ook: dat we veel nieuwe gezichten gezien hebben, de ouders van Geetha, Prakash, de vader van Arun.
En natuurlijk de Meenakshi-tempel.
Ook die rondwandeling in Fort Kochi: Princess Street, Jew Street… dat we toch eventjes de toeristische hoogtepunten gezien hebben die we vorig jaar gemist hadden.
En die streetfood-tour met de gids: dat is iets dat wij zelf nooit zouden gedaan hebben. Nu hebben we het samen met iemand gedaan. Ook een hoogtepunt.
En dan vooral voor Miranda: samen met de begeleiding van Geetha die sari-winkel binnengaan en kiezen, en heel het gebeuren errond.
Dat was voor haar vooral een “level one”-hoogtepunt.