Indian Spice Trail
· Persoonlijk

Morgen wordt Miranda 60

We zijn, natuurlijk, veel te laat gestart met de voorbereidingen. Ergens ontstond het idee: laat ons iets doen in Harry Potter-stijl. Irene en Erica bevestigden al snel, ja, dat gaat ze leuk vinden. Dus ik vloog er honderd procent all-in.

Een feest met een geheim

Miranda heeft de uitnodiging zelf mee ontworpen en verstuurd: zaal Milano, een receptie met buffet voor familie en nauwe vrienden, een man of 45.

Waar ze niks van wist, was het Harry Potter-element en onderstaande voorbereiding. Een apart WhatsApp-groepje, lange chats met AI, negen opnames op één ochtend, en een werkdocument dat tot de laatste dag groeide.

Zoektocht

Als niet zo’n Harry Potter-fan begon ik met overleggen met AI, die met zotte ideeën afkwam, maar het één en het ander begon te groeien. Zwevende kaarsen boven de tafels. Heksenhoeden aan het plafond. Een grote poster Perron 9¾ aan de voordeur. Een zeil “Miranda 60” over het uithangbord van Milano. Boterbier als welkomstdrank, een snoeptafel met chocoladekikkers. Zoeken op internet naar Harry Potter geeft vooral kinderstuff, en als ik het doe, wil ik het goed doen. Dus zelf samenstellen: kaarsen, perkament, donkergroen, koper en zwart. Een beetje tovenarij, geen kinderfeest.

In overleg met de uitbaatster van Milano. Links als je binnenkomt past één lange tafel, rechts een kortere, met een mat zwart laken in plaats van het rood geruite van Milano. Geen borden, geen bestek, alleen glazen voor het effect, en Milano had mooie geribbelde glazen gevonden. Een vriendin van Erica richt feesten in, dus we schakelden haar in voor extra tafelversiering.

Ik kwam al snel tot de vaststelling dat ik het allemaal te goed wilde doen. Dan zou ik moeten boren in het plafond. Het mocht wel, maar ik wilde niets beschadigen. De hangende kaarsen heb ik gekocht, de hoeden ook. Ze liggen in mijn kast. Ik heb nu een kast vol niet gebruikte Harry Potter-spullen.

De goodiebag die er niet kwam

Bij ons trouwfeest kreeg iedereen een paraplu mee. Nu wilde ik iets in die lijn: een goodiebag. Bloembollen erin, zei de AI. Een sjaal, dacht ik. Een geel drankje, een chocoladekikker, een klein boekje. Welke bag, welk kaartje, hoe organiseren? Het werd langzaam moeilijker en moeilijker. De vriendin van Erica zei: kleine zakjes met zaadjes. We zaten op dezelfde golflengte. En uiteindelijk: de goodiebag is afgevoerd. Op tafel liggen zaadjes met een labeltje, en een QR-code naar de website, waar je deze tekst kunt vinden, met foto’s van de voorbereiding en alle foto’s en filmpjes van de avond zelf.

Gastenboek en Seppe

Geen gastenboek. Op de tafels liggen vellen in perkamentstijl met potloden als schrijfgerief, en daarop spreuken over zaadjes, over verjaardagen, over wijs en oud worden. Iedereen schrijft iets over Miranda. Kun je niet schoon schrijven, schrijf dan in drukletters. Weet je niets: Miranda is mijn zus. Miranda is mijn mama. Miranda is een zottedoos, ik ken die al 25 jaar. Ze neemt de vellen mee op het einde van de avond, en daarna komen ze op de website. Maar het belangrijkste:

Seppe fotografeert en filmt: iedereen met Miranda op de foto, en van iedereen een paar seconden op film.

Resultaat

Na veel piekeren, over en weer denken, zijn we hier geland. Een grote poster aan de voorgevel. Geen hangende kaarsen, geen hoeden. Slingers, happy birthday, ballonnen. Kandelaars misschien. Geen toegewezen tafel voor Miranda: die tafel wordt wel toegewezen, maar dan als cadeautafel, we zullen wel zien. Een korte speech, met vijf opdrachten voor iedereen.

De saxofoon

Op ons trouwfeest speelde buurman Tom live Baker Street op zijn saxofoon. Mijn plan: ik vertel dat ik twee jaar in alle stilte keihard geoefend heb, omdat ik wist dat deze avond zou komen. Ik haal een saxofoon uit een koffer, installeer mij, zeg “start de muziek maar”, en op dat moment komt Tom met een tweede saxofoon uit de keuken. Iedereen op het verkeerde been. Of ik het durf zonder in de lach te schieten, dat zien we morgen. Waarom zouden we het niet proberen. Afgevoerd…

Mijn cadeau

Wat ze al maanden op voorhand vroeg, het halskettinkje, heb ik haar op voorhand gegeven. Ze was er heel blij mee, en zo kan ze het dragen die avond zelf. Een extra verrassing: een luxe editie van Harry Potter. Het is besteld, op tijd geleverd, ingepakt, het ligt hier klaar.

Het komt allemaal wel goed. Want eigenlijk en feitelijk, mijn platte stopwoorden, eigenlijk en feitelijk: Miranda verwacht een receptie. De receptie zal er zijn, en dat gaat gewoon leuk en tof zijn.

Morgen, 5 november 2026, wordt Miranda 60.