Als zaakvoerder van een kleine firma met personeel organiseerde ik regelmatig iets voor iedereen rond de tijd van mijn verjaardag. Soms met partners, soms met leveranciers, soms een kleinigheid, soms een mooie bus-uitstap. Foto’s en herinneringen met de vleet.
Tijdens een van die feestjes lanceerde ik de boodschap: “Wat is plezanter dan een cadeau krijgen? Een cadeau geven natuurlijk!”.
En ik heb dat regelmatig gedaan, onverwacht iets gegeven aan mijn collega’s.
Hieronder wat reflecties over cadeaus geven.
Cadeau of geld?
Jaren geleden las ik in één van de nieuwsbrieven van Mark Manson een stukje over dit onderwerp.
Het ging over het klassieke dilemma: Geef ik een cadeau? Of geef ik geld?
Geld voelt vaak onpersoonlijk. Een cadeau toont dat je moeite hebt gedaan. Je hebt nagedacht. Iets gezocht. Iets gekozen.
Maar… als je er eerlijk naar kijkt: geld geven is vaak het duidelijkste, het zuiverste.
Besluit van het stukje van Mark Manson: geld geven is het beste cadeau.
Hoeveel
Stel: je krijgt een cadeau.
Eén iemand geeft je €100.
Een ander geeft je €500.
Wie heeft het meeste gegeven?
Objectief: de €500 natuurlijk.
Maar wat als die €100 met moeite werd gegeven, en die €500 zonder nadenken?
Wie gaf dan het meeste?
De ene gaf een groter bedrag.
De ander maakte een groter offer.
Objectief versus subjectief.
Grootouders en kleinkinderen
Twee grootouders. Eén kleinkind. Verjaardag.
Wat geef je?
Groot? Klein? Nuttig? Geld?
Wil je alle kleinkinderen evenveel geven?
Wil je ‘niet onderdoen’ voor de andere grootouders?
Of geef je gewoon iets dat bij het kind past?
Maar elk kind is zo verschillend.
En als het kind nog klein is? Dan geef je misschien iets aan de ouders.
Omdat zij het goed kunnen gebruiken. Dan geef je aan de ouders en dus onrechtstreeks aan het kind.
Leeftijd maakt uit
Een kind van vier kent de waarde van geld niet.
Een kind van vijftien wél.
En dan komt er iets bij:
Wat als het opvalt dat het ene kleinkind van jou €100 krijgt, en van de andere grootouder €500?
Leg je dat uit?
Ga je erbij zitten en zeggen: “Kijk, Vava heeft meer centen, en Bompa wat minder.”
Of laat je het gewoon zo?
Tijd is ook een cadeau
En wat als de grootouder die ‘maar’ €100 geeft, ook degene is die altijd inspringt?
Degene die komt oppassen, die aanwezig is.
Dus geef je geen geld of spullen, maar tijd en aandacht.
Je bent er.
Je kijkt, je luistert, je speelt.
- Aandacht is vandaag misschien wel het ultieme cadeau om te geven.
Of bekijk het anders.
- Wie herinnert zich later nog wat men gekregen heeft?
- Maar men vergeet nooit het gevoel dat erbij hoorde.
Familiegevoelens en nuance
Nog een situatie.
Twee nichtjes. Allebei krijgen ze een kindje.
Het ene kindje is ook je petekind. Het andere niet.
Geef je hen evenveel? Of geef je aan je petekind ietsje meer?
Ze zitten in dezelfde familieband, maar de relatie is toch ietsje anders.
Noteren
- Of hou je rekening met wat je eigen kind heeft gekregen vorige keer.
- Of met wat je zelf hebt gegeven.
- Ga je dat dan noteren…
Cadeaus als mijnenveld?
Hoe meer je erbij stilstaat, hoe duidelijker:
Cadeaus geven is geen simpele kwestie.
Er spelen emoties, relaties, verwachtingen, verschillen.
We zouden bijna zeggen: een mijnenveld.
We zitten nu helemaal in het domein van: wat vinden anderen van onze geschenken.
Er is een mooie spreuk:
- “Het is niet het cadeau dat telt, maar de handen die het geven”
en nog een bedenking
- “Niets is zo ongelijk als de gelijke behandeling van ongelijken.”