Begin 2026: controle na de prostatectomie
Ik ben net terug van een controleonderzoek bij mijn specialist. Ik had de bloedresultaten natuurlijk al zelf bekeken: PSA onmeetbaar, of kleiner dan 0,2 of zoiets. En mijn testosteronwaarden terug naar normaal. Dat zijn allemaal zaken die ik ook aan den lijve ondervind.
Achteraf gezien was die testosteronspuit het ergste van de hele nabehandeling. Een emotionele rollercoaster, negatief bedoeld dan.
Nu is het een kwestie van geluk hebben dat de waardes blijven zoals ze zijn. Vooral de PSA-waardes, voor de rest van mijn leven. En als dat niet zo is, dan zien we wel op dat moment. Een testosteronspuit komt dan weer in beeld, maar er zijn alternatieven, volgens mijn specialist.
Onderweg: een moment van geluk
Onderweg naar mijn specialist ben ik even langs de weg moeten gaan staan voor een dringend berichtje.
En toen kreeg ik een geweldig positief gevoel, want ik was met mijn nieuwe wagen.
En ik klapte mijn high-tech Galaxy Fold 7 open.
Op dat moment had ik zo’n supergoed gevoel, beseffend wat een ongelooflijke gelukszak ik toch ben.
De dagen nu: gezondheid, kleinkind, India
Morgen kan ik mijn kleinkind weer gaan ophalen om te babysitten. GSB Short Stay draait vlot. Mijn gezondheid is oké, afgezien van het feit dat ik wat problemen heb met mijn rug, maar dat is gewoon de boete die ik moet betalen voor grootdoenerij. Maar dat komt ook wel oké.
Volgende maand gaan we naar India. Dus ik kan niet dankbaar genoeg zijn voor hoe ik alles onderga.
Ik kan niet dankbaar genoeg zijn voor mijn huidige leven.
En dat maakt dat even terugblikken op 2025 misschien geen slecht idee is.
Terugblik 2025: sport en gewicht
Mijn eerste beeld is de mislukking in mijn eeuwige streefdoel van sporten en gewicht. Ik heb mijn 82 kg gehaald, maar dat was ook maar een momentopname, want even nadien was het al terug 84. Ik ben niet van die 84 kg weggeraakt en ik vermoed dat ik nu terug op 86 kg zit. Dus het hoofdstuk “afvallen met Linda” (hier de link) moet ik afvinken als zijnde niet geslaagd.
Ik realiseer me ook dat ik misschien wel een beetje geobsedeerd ben door lager gewicht, maar ik ben ook een beetje geobsedeerd door snoep en eten.
Ik reageer vaak geweldig emotioneel op allerlei zaken, en dan is eten mijn uitweg. Gewoon een beetje stress, en dan ga ik naar die kast.
Op een manier heb ik waarschijnlijk een slecht zelfbeeld. Goed, op dat vlak vind ik toch dat ik mislukt ben.
Terugblik 2025: de blogsite Indian Spice Trail
Een ander groot project in 2025 was deze blogsite: Indian Spice Trail.
Ook daaraan heb ik het gevoel dat het niet gelukt is. Het is namelijk zo: het is ondertussen toch wel twee maanden geleden dat er nog iets bijgekomen is. En ik denk er quasi dagelijks aan.
Ik heb gisteren weer mijn eerste blog voor dit jaar geplaatst, en het gaf me een goed gevoel. Hoe raar dat ook is: een heel goed gevoel. Maar ik hoop dat ik weer de energie of de drive vind om daaraan verder te werken.
Terugblik 2025: poetsen uitbesteden, tijd winnen
Nog een groot project van 2025 was het volgende. Ik had me voorgenomen — en ik heb het gedaan — om de poetsvrouwen meer te laten komen, zodat ik zelf meer tijd zou hebben om aan mijn eigen projecten te werken: meer sporten, meer bloggen, de punten en de komma’s van mijn bedrijf Short Stay verbeteren, enzovoorts.
En als ik terugblik, dan zie ik dat ik van die zaken de gemakkelijkste kant heb gedaan: namelijk de poetsvrouwen meer laten komen, en dus ook meer betaald. Maar de andere zaken heb ik niet waargemaakt. Dus eigenlijk wil dat zeggen dat ik mezelf serieus moet bezinnen over wat ik ga doen met het fysieke werk: poetsen dus, en bedden opmaken. Of ik dat nog zoveel ga uitbesteden, of dat ik weer een beetje meer op mezelf neem.
Mijn eeuwige uitvlucht was natuurlijk: “Who, not how”. Maar het is niet omdat je een goed principe preekt, dat je er ook naar leeft of het uitvoert. “Who, not how” was in 2025 niet oké. Opnieuw mogelijk dus voor 2026.
Ons boekenproject
Ons boekenproject: we hebben er zoveel over gepraat, zoveel over geschreven, en we zitten in een nieuwe fase.
Er is iets nieuws aan de gang. En we hebben ook al beslist dat, als het niet in het voorjaar van 2026 vorm krijgt, we op een andere manier het project gaan proberen te starten. Maar daar kan ik niks negatiefs of positiefs over zeggen. Het was een groot project, of een groot stuk van ons denkvermogen is daar naartoe gegaan.
Waar ik wél trots op ben: babysitten
Waar ik wel trots op ben over 2025, is mijn babysitroutine met mijn kleinkind. Elke week ga ik ze ophalen en doe ik ze weer weg. Het is elke keer een inspanning: ver rijden, het kind moet in de wagen zitten, file, enzovoort. Maar ik heb ze echt stap voor stap zien groeien, en het is een plezier om mee te maken. En we gaan dat volhouden in 2026, ongetwijfeld.
Mijn vrouw zegt dat ik niet te hard voor mezelf moet zijn als het gaat over die poetsvrouwen. Want op die manier heb ik tijd vrijgemaakt om bij mijn kleinkind te zijn. Dat is al gauw twee dagen in de week dat ik echt niks kan doen in mijn zaak. Want mijn kleinkind vraagt 100% tijd. Dus ik moet een beetje milder zijn voor mezelf, toch over die “Who, not how”.
Minder moeten, meer genieten
Eén van de grootste bedenkingen die ik de afgelopen tijd heb gemaakt, is het volgende: we moeten met mijn zaak niet meer zozeer groeien, winst maken, optimaal bezig zijn, enzovoorts. Het wordt tijd dat we de riem eraf doen en de zaak, de boeken, als een positief tijdverdrijf doormaken. Gezien de leeftijd, gezien de plannen, gezien de situatie.
Toch meer genieten. Nog meer genieten van het feit dat we een goede zaak hebben die niet moet geoptimaliseerd worden. Het mag, maar het is geen moet.
Sporten: het liefst wel, maar het is geen moet. Een blog: het liefst wel, maar het is geen moet. En mijn kleinkind: dat is een moet.