Het is zondagochtend 31 augustus, zes uur. Ik zit in mijn zetel bij het raam en kijk terug op een bijzonder weekend dat bijna voorbij is.
Oppassen
Mijn dochter begon net aan een nieuwe job in het onderwijs. In de laatste dagen van augustus moeten leerkrachten vaak al naar school om zich voor te bereiden. Tegelijk kocht ze een huis, en mijn kleindochter Hazel van elf maanden vraagt alle aandacht.
Ik bood aan om op Hazel te passen zodat mijn dochter rustig haar school en collega’s kon leren kennen. Zo kon ze twee nachten doorslapen en doorwerken.
Ik heb genoten van de oppas. Met de nieuwe buggy wandelden we kilometers door de stad. Hazel genoot, ik ook. Ze sliep goed en at goed, maar vroeg voortdurend aandacht. Alleen laten kan niet: ze kruipt, klimt overal op, volgt me naar elke kamer, speelt graag met deuren, en haar vingertjes zijn nog zo dun. Ze vindt een deur fantastisch om te ontdekken. Het waren intensieve dagen, vol concentratie.
Fine-dining
Vrijdagavond gingen we uit eten met mijn twee dochters. Het was al lang gepland: een avond fine dining. Netjes opgekleed en genietend van heel lekker eten hebben we uitgebreid kunnen bijpraten. Mijn dochters zitten goed in hun vel: jobs oké, relaties oké. Mijn vrouw zag er fantastisch uit, ik ook, mijn dochters ook. Het was een hele fijne avond. Hazel bleef thuis, haar vader paste op. Hij houdt niet van fancy diners.
Gezondheid en bloedwaarden
Na mijn operatie vorig jaar, de bestralingen en de hormonenkuur was het tijd voor een eerste bloedtest. Vrijdagmorgen liet ik mijn PSA en testosteron controleren. Ongeveer vier maanden geleden kreeg ik een hormoonspuit die nu zou moeten uitwerken. Mijn energie, motivatie en discipline in mijn afvalproject deden vermoeden dat dit ook zo was.
Vrijdagavond kwamen de resultaten: PSA lager dan 0,02 – onmeetbaar, zoals het hoort. Maar mijn testosteron bleek nog altijd bijna nul. Dat verraste me, want mijn energie en mentale kracht voelden goed, al is mijn fysieke kracht wel afgenomen. De waarden en mijn gevoel kwamen niet overeen.
New Shiny Things
Nog een aanvulling, ook in verband met New Shiny Things. Ik heb met mijn vrouw uitgebreid gepraat over het appartement dat hier te koop staat. Het zou een mooi project zijn. We hebben het samen overlopen: het is groot, licht, dichtbij, en overal liggen nog de authentieke vloeren van bij de bouw in de jaren 60. We zouden het mooi kunnen inrichten en oplossen.
We gaan een bod doen, maar een bod dat bij ons past – mogelijk veel te laag voor de verkoper, maar voor ons correct. Gewoon vanuit de insteek dat de verkoper het misschien echt kwijt wil of nodig heeft. Niet geschoten is altijd mis.
Klimaat en krantenartikels
Ik bedenk me opnieuw wat ik in de krant gelezen heb dit weekend, je weet wel, de krant waarvan we het abonnement willen opzeggen. Eén van de stukjes ging erover dat in de Verenigde Staten de Trump Administration zoveel mogelijk alles wat met klimaat te maken heeft wil negeren of aanpassen, alsof het niet bestaat. Maar tegelijk weet iedereen ondertussen dat we echt wel degelijk richting verdoemenis gaan.
Morgen zult ge ook 65 zijn
Ik denk terug aan iets wat mijn vader ooit zei.
Mijn pa was een eenvoudige werkman, geen prater, maar gewoon en rechtuit. Ik herinner me nog zo duidelijk het moment dat we stonden te praten. Nadat mijn moeder gestorven was ging ik regelmatig langs.
Het was bewonderenswaardig hoe hij altijd bezig was. Hij vertelde trots wat hij net gedaan had: de tuin geharkt, gereedschap gesorteerd, iets in huis hersteld, de waterput schoongemaakt, de haag geknipt, de hele tuin omgespit. Altijd weer iets nieuws. En elke ochtend stond hij op met een positieve geest.
We stonden toen te praten, ik was bijna weg. Ik moet rond mijn 50e of 55e verjaardag geweest zijn. En hij zei plots, heel gewoon, heel nonchalant: “Ja, en morgen zult ge ook 65 zijn.”
Die zin is me altijd helder bijgebleven. Het kwam helemaal uit zijn gewone zijn, niks belerend. Gewoon: “Morgen zult ge ook 65 zijn.” Hij moet toen zelf al rond de 70 geweest zijn. En inderdaad, nu ben ik 65 en het voelt alsof hij het gisteren gezegd heeft.
Ik heb dit verhaal al zo vaak verteld, omdat het misschien wel de essentie van het leven en de tijd weergeeft: gisteren was ik 55, vandaag ben ik 65.
Een telefoontje in plaats van een bericht
Afgelopen week kreeg ik een berichtje van één van mijn helden, via Messenger, gericht aan mij en een aantal ex-collega’s van vroeger. Het bericht kwam van Danny. Hij schreef: “Gisteren is mijn vader overleden.” Daarbij zat de doodsbrief.
Ik heb daar niet direct op gereageerd, maar wel verschillende berichtjes van anderen zien passeren: de klassiekers “veel sterkte” en zo. Ik vind zulke berichten altijd zo onpersoonlijk. Toch heb ik ze vroeger zelf ook gestuurd.
Maar dit keer heb ik gekozen voor iets anders. ’s Avonds heb ik hem opgebeld. Ik vroeg hoe het verlopen was, of het een beetje rustig is kunnen gaan, of zijn pa niet te veel pijn gehad heeft. Hij was totaal verbijsterd dat ik belde, even stil, herpakte zich dan en vertelde dat het eigenlijk allemaal vrij snel gegaan is.
Achteraf voelde ik dat dit precies het juiste was. Geen leeg bericht, maar een echt gesprek. Voor mij was het een les in nederigheid en menselijkheid. Sociale media maken ons vaak afstandelijk en beleefd op automatische piloot. Maar even bellen vraagt een klein beetje meer moed.
Sociale media maken ons vaak onpersoonlijk: afstandelijk, neutraal beleefd, politiek correct.
Prioriteiten
Ik vraag me af wat ik nu eerst ga doen. Met andere woorden: wat zijn mijn prioriteiten voor de volgende uren, voor vandaag? Ik wil rekening houden met wat ik mezelf heb beloofd en wat mijn echte prioriteiten zijn.
De eerste vraag: verplaats ik mijn zetel naar mijn computer of begin ik meteen? Het leidt geen twijfel: ik moet zorgen dat de mensen die vandaag binnenkomen hun berichten krijgen. Dat zijn de zaken die noodzakelijk zijn voor mijn job vandaag.
Daarna is de vraag: werk ik aan de boekhouding, ga ik verder met mijn Indian Spice Trail-teksten die ik ingesproken heb, of doe ik andere dingen die leuker zijn? Fysiek werken kan ik nu nog niet, dus ik heb me voorgenomen prioriteit te geven aan Spice Trail.
Ik werk met de To-Do van Outlook en redelijk consequent zelfs. Ik moet mijn takenlijst voor vandaag op orde zetten, zodat ik alles kan afvinken, anders vergeet ik dingen. Mijn gasten de nodige informatie krijgen, dat de instructies voor de poetsvrouwen duidelijk zijn, en dat de basiszaken geregeld zijn.
Daarna moet ik keuzes maken. Mijn voornemen is om aan Indian Spice Trail te werken. Dat ga ik ook doen.
Nieuw doel
Ik heb me ook voorgenomen te fitnessen. Er komt een nieuw traject voor de komende twee maanden. De afgelopen twee maanden heb ik keihard gewerkt om mijn streefgewicht te bereiken. Mijn gewicht ging van 90 naar 82 kilo. Mijn plan was nu om op 82 te blijven en via Dexa-scans te werken aan mijn lichaamsamenstelling, gekoppeld aan de scans van meer dan een jaar geleden.
Toen ik die oude scans erbij nam, bleek dat mijn toenmalige gewicht 78 was, niet 82. Daarom heb ik besloten het huidige regime grotendeels aan te houden, maar iets minder streng. Uiteindelijk wil ik niet binnen één, maar binnen twee maanden nog eens 4 kilo kwijt, zodat ik terug op 78 zit. Dat is mijn streefdoel, zodat ik kan aansluiten bij de Dexa-scan van anderhalf jaar geleden. Is het realistisch? Ik weet het niet, maar ik ga het realistisch maken.