Over homeopathie
Vroeger had ik gelezen, of tenminste zo had ik het begrepen, dat homeopathie werkt volgens het volgende principe:
Men neemt een bepaald bestanddeel, verdunt dat, en verdunt het daarna opnieuw, en nog eens, en nog eens tot een zeer hoge verdunnings-graad.
En toch zou dat, volgens de theorie, nog altijd een positief effect hebben op het lichaam of de geest.
Homeopathische middelen zijn dus zeer, zeer, zeer sterk verdunde stoffen.
Het gevolg daarvan is dat de “echte” wetenschap van oordeel is dat, aangezien het over zulke grote verdunningen gaat, bijna onmeetbaar, het onmogelijk is om statistisch, via proefnemingen of “trial and error”, aan te tonen dat homeopathische middelen echt werken.
In de wetenschap wordt homeopathie dan ook aanzien als nonsens.
Toch heeft ze heel wat volgelingen: mensen die er heilig in geloven.
Tenminste, dat is wat ik erover gelezen heb.
Ook in mijn kennissenkring zijn er mensen die zeggen:
“Ja, als ik dat product gebruik, dat werkt.”
En zo zijn er velen die erin geloven, terwijl het in de wetenschap een non-issue blijft, iets wat niet ernstig genomen wordt, een grote bron van controverse.
Goed, dat is de inleiding.
Zelf heb ik al sinds mijn twintiger jaren last van mijn onder-rug.
Ik ben geopereerd aan een tussenwervelschijf zonder dat het probleem echt is verdwenen. Pijnuistralingen in mijn linkerbeen, enz…
Lang geleden, heb ik iemand leren kennen, een huisdokter, die trouwens in mijn lijst van helden staat: DWC.
Hij is (lokaal, maar dan ver) beroemd omdat hij een soort laatste toevlucht is voor mensen bij wie andere behandelingen mislukt zijn.
Hij behandelt veel mismeesterde patiënten: mensen die al één of meerdere operaties achter de rug hebben, mensen die het niet meer zien zitten, enzovoort.
Het gaat bijna altijd over gewrichten en soortgelijke klachten.
Ook ik word door hem behandeld.
Mijn behandeling is dat zes à acht injecties in de omgeving van de zwakke plek in mijn rug krijg (hier meer).
Ik heb altijd het gevoel gehad dat dat werkte.
In het begin was de frequentie hoger, maar nu is dat dus ongeveer twee keer per jaar.
Het product dat hij gebruikt is een mix van o.a. traumeek en discus compositum.
Hij zou één van de grootste afnemers zijn van dat product; als ik me goed herinner, neemt hij meer af dan een heel hospitaal.
In elk geval heeft hij er succes mee, ook bij mij.
En dan nu, hoofdstuk drie, blijkt dat dit een homeopathisch middel is, dat wordt toegediend bij klachten zoals de mijne:
mensen met gewrichtsproblemen, stijve spieren, kraakbeenproblemen, enzovoort.
Met andere woorden: het is dus een homeopathisch middel.
En nu begin ik te twijfelen.
Wat ik eigenlijk bij hoofdstuk één had moeten toevoegen, is het fenomeen dat de wetenschap de positieve resultaten van homeopathie meestal toeschrijft aan het placebo-effect: als je erin gelooft, werkt het.
En dus stel ik me de vraag: bevind ik mij nu in diezelfde situatie?
Werkt het omdat ik in hém geloof en daardoor ook in dat product?
Is het dan een mentale genezing in plaats van een echte fysieke?
Want technisch gezien kan een middel dat zó extreem verdund is, bijna geen fysiek effect meer hebben.
Dit hoofdstukje wordt vervolgd.
Daar moet ik op een ander moment dieper op ingaan.