Mr. Bojangles | nu pas
Voor de anciens onder ons: wie herinnert zich nog de Rat Pack met Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis Jr.?
Hun hoogtepunt was eigenelijk nog van net voor mijn tijd.
Ik was een hele grote fan van Frank Sinatra. Zodanig zelfs dat ik de tekst van “My Way” groot had laten uitprinten, en op ee kast had gekleefd. Dat was in mijn Barcelona-periode.
Nu luister ik hier toevallig, voor de zoveelste keer, naar Mr. Bojangles van Sammy Davis Jr.
Het is één van mijn absolute favorieten, samen met “His Eye Is on the Sparrow”, “Rhinestone Cowboy” van Glen Campbell, en natuurlijk de saxofoon van Baker Street.
Duizend keer
Wat me NU opvalt: ik heb dat liedje Mr. Bojangles al duizend keer gehoord, en toch hoor ik vandaag, op 7 september 2025, voor het eerst dat het lied gaat over een ontmoeting in de cel.
Dat is echt de eerste keer dat ik dat hoor (besef).
Zo zie je maar: hoe automatisch luisteren of denken eigenlijk niet zo automatisch is.
Eén detail kan een heel andere dimensie geven aan iets wat je al jaren kent.
Het blijft een superlied, maar ik hoor het nu anders.
En dat doet me opeens denken aan toen ik hevig bezig was met Spaans studeren.
Ik probeerde Spaanstalige boeken te lezen en herinner me deze situatie.
In het begin van een boek wordt een scène beschreven van iemand die met zijn hond gaat wandelen en plots in het bos een dood kind vindt.
Met mijn beginners Spaans had ik die scene op een bepaalde manier vertaald en geïnterpreteerd en in alle verdere hoofdstukken mijn fantasie daarop gebaseerd.
Het boek was dik en ik nog te onbekwaam en ik heb het einde niet gehaald.
Later heb ik dat stukje van die boswandeling opnieuw opgezocht en letterlijk vertaald en toen bleek dat die scène totaal anders was…
Wat wil ik daarmee zeggen?
Gewoon: het is meestal anders dan we denken.
Niet beter of slechter, maar vaak gewoon anders dan we denken.
Wil je iets kwijt over dit artikel? Stuur me een bericht.