Over fictie en klassiekers
Mijn vrouw en ik hebben vroeger veel fictie gelezen en een gesprek kwam via Agatha Christie terecht bij fictie. Ik vooral science-fiction en ook veel fantasy. Zij is onder andere een grote fan van Harry Potter.
Op een bepaald moment vertelt ze dat ze heel recent een boekje van Dostojevski heeft gekocht. Gewoon eens uit nieuwsgierigheid. Wat is dat nu, zo’n klassieke schrijver. Algemeen bekend als een genie, een topper van vroeger.
Een verhaal over een man en een vrouw
Ze vertelt dat het verhaal gaat over een man die geobsedeerd raakt door een vrouw die hij regelmatig ziet passeren. Hij kijkt ernaar uit om haar te zien. Staat vroeger op om haar voorbij te zien wandelen terwijl ze naar haar werk gaat. Ze hebben op geen enkele manier contact. Maar hij wil haar leren kennen.
Het woord bestond toen waarschijnlijk nog niet, maar vandaag zouden we zeggen: hij stalkt haar.
Dan wordt die vrouw lastiggevallen door een vreemde man. En hij kan ingrijpen. Hij redt haar, zogezegd. Zij neemt hem mee naar huis voor een koffie, uit beleefdheid of dankbaarheid. Voor hem is dat het begin van iets groots. Hij ziet zijn hele toekomst al met haar. Dateren, trouwen, kinderen krijgen.
Maar voor haar is het niets. Gewoon beleefdheid. Waarschijnlijk ook totaal verschillende standen. Het verhaal speelt zich af in het Rusland van toen. Dostojevski dus. Oude wereld.
Het gaat over “White Nights”, gepubliceerd in 1848.
Mijn vrouw zegt dat ze het eigenlijk niet wilde uitlezen. Ze vindt dat het verhaal over niets gaat. Donker, somber, en het kan alleen maar slecht aflopen. Ze begrijpt niet waarom dat als grote literatuur wordt beschouwd.
Kaas op school
Ik moest denken aan Kaas van Willem Elsschot. Wij moesten dat vroeger lezen op school. Ik zat op een technische school, dus we lazen niet veel literatuur, maar dat kleine boekje zat erbij.
Wat ik me herinner, is dat het ook over niets ging. Een man die naar kantoor gaat, kantoorwerk doet, naar huis gaat, en door het raam van zijn kantoor gewoon een blinde muur ziet. Dat was het. Eén van de toppers van de Vlaamse literatuur. Of was dat een ander boekje?
Wij vatten het blijkbaar niet. Mijn vrouw en ik. Misschien gaat het over de stijl. De manier waarop het geschreven is. De woordkeuze van toen. Ik weet het niet. Voor ons voelt het als niets.
Een paar boeken die wél bleven hangen
Ik heb de afgelopen jaren wel een paar boeken gelezen van Ilja Leonard Pfeijffer.
Dat was ook fictie. En ik vond het aangename literatuur. De manier waarop hij dingen beschrijft. En de kleine clue in het verhaal. Ik heb er een paar uitgelezen. Ik zal de titels eens opzoeken en hier oplijsten.
Als ik al een fictielezer ben, dan ben ik misschien een fan van Pfeijffer.